Adhyaya 14

Verse 1

श्रीसूत उवाच । स्नात्वा त्वमृत वाप्यां वै सेवित्वैकांतराघवम् । जितेंद्रियो नरः स्नातुं ब्रह्मकुंडं ततो व्रजेत्

श्रीसूत म्हणाले—अमृत-वापीत स्नान करून आणि एकांतर-राघवाची सेवा-पूजा करून, जितेंद्रिय पुरुषाने पुढे स्नानासाठी ब्रह्म-कुंडाकडे जावे.

Verse 2

सेतुमध्ये महातीर्थं गंधमादनपर्वते । ब्रह्मकुडमिति ख्यातं सर्व दारिद्र्यभेषजम्

सेतूच्या मध्यभागी गंधमादन पर्वतावर एक महातीर्थ आहे, जे ‘ब्रह्मकुंड’ म्हणून प्रसिद्ध; ते सर्व दारिद्र्य व दुर्दैवाचे औषध आहे।

Verse 3

विद्यते ब्रह्महत्यानामयुतायुतनाशनम् । दर्शनं ब्रह्मकुंडस्य सर्वपापौघनाशनम्

ब्रह्मकुंडाचे केवळ दर्शन झाले तरी सर्व पापांचे प्रवाह नष्ट होतात; ब्रह्महत्यादोषांचेही अयुतायुत नाश होते असे सांगितले आहे।

Verse 4

किं तस्य बहुभिस्तीर्थैः किं तपोभिः किमध्वरैः । महादानैश्च किं तस्य ब्रह्मकुंडविलोकिनः

जो ब्रह्मकुंडाचे दर्शन करतो, त्याला अनेक तीर्थांची काय गरज, तपश्चर्येची काय, आणि यज्ञांची काय? महादानांचीही त्याला काय आवश्यकता?

Verse 5

ब्रह्मकुंडे सकृत्स्नानं वैकुंठप्राप्तिकारणम् । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतं भस्म येन धृतं द्विजाः

ब्रह्मकुंडात एकदा स्नान करणे वैकुंठप्राप्तीचे कारण आहे; आणि हे द्विजांनो, ब्रह्मकुंडातून उत्पन्न झालेले भस्म जो धारण करतो तो धन्य आहे।

Verse 6

तस्यानुगास्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतभस्मना यस्त्रिपुंड्रकम्

त्याचे अनुगामी तीन देव—ब्रह्मा, विष्णू आणि महेश्वर—आहेत; जो ब्रह्मकुंडातून उत्पन्न भस्माने त्रिपुंड्र धारण करतो…

Verse 7

करोति तस्य कैवल्यं करस्थं नात्र संशयः । तद्भस्मपरमाणुर्वा यो ललाटे धृतो भवेत्

त्याच्यासाठी कैवल्य-मुक्ती जणू हाताच्या तळव्यावर येते—यात संशय नाही। त्या पवित्र भस्माचा एक परमाणू जरी कपाळावर धारण केला, तरी तोच फल देतो।

Verse 8

तावदेवास्य मुक्तिः स्यान्नात्र कार्या विचारणा । तत्कुंडभस्मना मर्त्यः कुर्यादुद्धूलनं तु यः

तत्क्षणी त्याची मुक्ती होते—इथे विचार करण्याची गरज नाही। जो कोणताही मर्त्य त्या पवित्र कुंडातील भस्माने देहावर उद्धूलन (लेपन) करतो, तो तेच फल प्राप्त करतो।

Verse 9

तस्य पुण्यफलं वक्तुं शंकरो वेत्ति वा न वा । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतं भस्म यो नैव धारयेत्

त्या पुण्यफळाचे वर्णन शंकरालाही जमेल की नाही—ते अपरिमित आहे। पण जो ब्रह्मकुंडातून उत्पन्न भस्म अजिबात धारण करत नाही, तो त्या पावन उपायाचा त्याग करतो।

Verse 10

रौरवे नरके सोऽयं पतेदाचंद्रतारकम् । उद्धूलनं त्रिपुंड्रं वा ब्रह्मकुंडस्थभस्मना

जो ब्रह्मकुंडातील भस्माने देहावर उद्धूलन किंवा त्रिपुंड्र धारण करत नाही, तो चंद्र-तारे असतील तोवर रौरव नरकात पडतो।

Verse 11

नराधमो न कुर्याद्यः सुखं नास्य कदाचन । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतभस्मनिंदारतस्तु यः

जो नराधम हे अनुष्ठान करत नाही, त्याला कधीही सुख मिळत नाही। आणि जो ब्रह्मकुंडातून उत्पन्न भस्माची निंदा करण्यात रत असतो, तो निश्चितच दुर्दैवाला प्राप्त होतो।

Verse 12

उत्पत्तौ तस्य सांकर्यमनुमेयं विपश्चिता । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतं भस्मैतल्लोकपावनम्

विपश्चितांनी त्याच्या बाबतीत उत्पत्तीतील दोष (सांकर्य) अनुमानावा। ब्रह्मकुंडातून उत्पन्न झालेले हे भस्म सर्व लोकांना पावन करणारे आहे.

Verse 13

अन्यभस्मसमं यस्तु न्यूनं वा वक्ति मानवः । उत्पत्तौ तस्य सांकर्य मनुमेयं विपश्चिता

जो मनुष्य या भस्माला इतर भस्मासारखे किंवा त्याहूनही कमी म्हणतो, त्याच्या बाबतीत विपश्चितांनी उत्पत्तीतील कलुष (सांकर्य) अनुमानावा.

Verse 14

ब्रह्मकुंडसमुद्भूतेऽप्यस्मिन्भस्मनि जाग्रति । भस्मांतरेण मनुजो धारयेद्यस्त्रिपुंड्रकम्

ब्रह्मकुंडातून उत्पन्न हे भस्म उपलब्ध असतानाही जो मनुष्य दुसऱ्या भस्माने त्रिपुंड्र धारण करतो, तो विधीच्या पावित्र्याविरुद्ध वागतो.

Verse 15

उत्पत्तौ तस्य सांक र्यमनुमेयं विपश्चिता । कदाचिदपि यो मर्त्यो भस्मैतत्तु न धारयेत्

विपश्चितांनी त्याच्या बाबतीत उत्पत्तीतील कलुष (सांकर्य) अनुमानावा। जो मर्त्य कधीही हे भस्म धारण करत नाही, तो महान पावन साधनाचा त्याग करतो.

Verse 16

उत्पत्तौ तस्य सांकर्यमनुमेयं विपश्चिता । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतं भस्म दद्याद्द्विजाय यः

विपश्चितांनी त्याच्या बाबतीत उत्पत्तीतील कलुष (सांकर्य) अनुमानावा। परंतु जो ब्रह्मकुंडसमुद्भूत भस्म द्विजाला दान देतो, तो पुण्याचा भागी होतो.

Verse 17

चतुरर्णवपर्यंता तेन दत्ता वसुन्धरा । संदेहो नात्र कर्तव्यस्त्रिर्वा शपथयाम्यहम्

चारही समुद्रांनी वेढलेली ही वसुंधरा त्याने दान केली. येथे संशय करू नका—मी हे तिन्ही वेळा शपथपूर्वक सांगतो।

Verse 18

सत्यंसत्यं पुनः सत्यमुद्धृत्य भुजमुच्यते । ब्रह्मकुंडोद्भवं भस्म धारयध्वं द्विजोत्तमाः

“सत्य, सत्य, पुन्हा सत्य!” असे म्हणत त्याने भुजा उचलली व उद्गारला: “हे द्विजोत्तमांनो, ब्रह्मकुंडातून उत्पन्न झालेले पवित्र भस्म धारण करा।”

Verse 19

एतद्धि पावनं भस्म ब्रह्मयज्ञसमुद्भवम् । पुरा हि भगवान्ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः

हे भस्म खरोखरच परम पावन आहे, ब्रह्मयज्ञातून उत्पन्न झालेले. कारण प्राचीन काळी भगवान ब्रह्मा, सर्वलोकांचे पितामह, (यासंबंधी होते)।

Verse 20

सन्निधौ सर्वदेवानां पर्वते गंधमादने । ईशशापनिवृत्त्यर्थं क्रतून्सर्वान्समातनोत्

सर्व देवांच्या सन्निधीत, गंधमादन पर्वतावर, ईश (शिव) यांच्या शापाची निवृत्ती व्हावी म्हणून त्याने सर्व क्रतूंचे आयोजन व अनुष्ठान केले।

Verse 21

विधाय विधिवत्सर्वानध्वरान्बहुदक्षिणान् । मुमुचे सहसा ब्रह्मा शंभुशापाद्द्विजोत्तमाः

विधिपूर्वक, भरपूर दक्षिणांनी युक्त असे सर्व यज्ञ करून ब्रह्मा सहसा शंभूच्या शापातून मुक्त झाले—हे द्विजोत्तमांनो।

Verse 22

तदेतत्तीर्थमासाद्य स्नानं कुर्वंति ये नराः । ते महादेवसायुज्यं प्राप्नुवंति न संशयः

जे नर या तीर्थास येऊन स्नान करतात, ते निःसंशय महादेवाचे सायुज्य (एकत्व) प्राप्त करतात.

Verse 23

ऋषय ऊचुः । व्यासशिष्य महाप्राज्ञ पुराणार्थविशारद । चतुर्दशानां लोकानां स्रष्टारं चतुराननम्

ऋषी म्हणाले—हे व्यासशिष्य, महाप्राज्ञ, पुराणार्थविशारद! चौदा लोकांचा स्रष्टा चतुरानन ब्रह्मा याविषयी आम्हांस सांगावे.

Verse 24

शंभुः केनापराधेन शप्तवान्भारतीपतिम् । शापश्च कीदृशस्तस्य पुरा दत्तो हरेण वै । एतत्सर्वं मुने ब्रूहि तत्त्वतोऽस्माकमादरात्

शंभूने कोणत्या अपराधामुळे भारतीपति (ब्रह्मा) यांस शाप दिला? आणि तो शाप कसा होता, जो पूर्वी हरिनेही दिला होता? हे मुने, आमच्या आदरार्थ हे सर्व तत्त्वतः सविस्तर सांगावे.

Verse 25

श्रीसूत उवाच । पुरा बभूव कलहो ब्रह्मविष्ण्वोः परस्परम्

श्रीसूत म्हणाले—प्राचीन काळी ब्रह्मा आणि विष्णू यांच्यात परस्पर कलह उत्पन्न झाला.

Verse 26

कंचिद्धेतुं समुद्दिश्य स्पर्धया श्लाघमानयोः । अहं कर्त्ता न मत्तोऽन्यः कर्त्तास्ति जगतीतले

काही कारण पुढे करून, स्पर्धेत पडलेले ते दोघे श्लाघा करू लागले—“मीच कर्ता आहे; जगतीतलावर माझ्यावाचून दुसरा कर्ता नाही.”

Verse 27

एवमाह हरिं ब्रह्मा ब्रह्माणं च हरिस्तथा । एवं विवादः सुमहान्प्रावर्त्तत पुरा तयोः

अशा रीतीने ब्रह्म्याने हरि (विष्णु) यांस सांगितले आणि हरिनेही तसाच ब्रह्म्यास प्रत्युत्तर दिले. अशा प्रकारे पूर्वी त्या दोघांमध्ये अतिशय महान् वाद उत्पन्न झाला.

Verse 28

एतस्मिन्नंतरे विप्राः कुर्वतोः कलहं मिथः । तयोर्गर्वविनाशाय प्रबोधार्थं च देवयोः

हे विप्रहो! ते दोघे परस्पर कलह करीत असता, त्या दोन्ही देवांचा गर्व नष्ट व्हावा आणि त्यांना प्रबोधन व्हावे म्हणून (एक दिव्य घटना) घडली.

Verse 29

मध्ये प्रादुरभूल्लिंगं स्वयंज्योतिरनामयम् । तौ दृष्ट्वा विस्मितौ लिंगं ब्रह्मविष्णु परस्परम्

त्यांच्या मध्ये स्वयंज्योति, निरामय असे लिंग प्रकट झाले. ते लिंग पाहून ब्रह्मा व विष्णू विस्मित झाले आणि परस्परांकडे पाहू लागले.

Verse 30

समयं चक्रतुर्विप्रा देवानां सन्निधौ पुरा । अनाद्यंतं महालिंगं यदेतद्दृश्यते पुरः

हे विप्रहो! देवांच्या सन्निधीत पूर्वी त्या दोघांनी समोर दिसणाऱ्या अनादि-अनंत महालिंगाविषयी एक करार केला.

Verse 31

अनंतादित्यसंका शमनंताग्निसमप्रभम् । आवयोरस्य लिंगस्य योंऽतमादिं च द्रक्ष्यति

असंख्य सूर्यांसारखे तेजस्वी, अनंत अग्नीसमान प्रभायुक्त—आपल्या दोघांपैकी जो या लिंगाचा अंत आणि आदि पाहील,

Verse 32

स भवेदधिको लोके लोककर्ता च स प्रभुः । अहमूर्ध्वं गमिष्यामि लिंगस्यातं गवेषयन्

तो जगात श्रेष्ठ, लोकांचा कर्ता आणि प्रभू मानला जाईल. (ब्रह्मा म्हणाले) “मी वर जाईन आणि लिंगाचा अंत शोधीत जाईन.”

Verse 33

गवेषणाय मूलस्य त्वमधस्ताद्धरे व्रज । इति तस्य वचः श्रुत्वा तथे त्याह रमापतिः

“आणि हे हरी! मूळ (आधार) शोधण्यासाठी तू खाली जा.” त्याचे वचन ऐकून रमापती (विष्णू) म्हणाले—“तथास्तु.”

Verse 34

एवं तौ समयं कृत्वा मार्गणाय विनिर्गतौ । विष्णुर्वराहरूपेण गतोऽधस्ताद्गवेषितुम्

अशा रीतीने दोघांनी ठराव करून शोधासाठी प्रस्थान केले. विष्णू वराहरूप धारण करून खाली (मूळ) शोधायला गेले.

Verse 35

हंसतां भारतीजानिः स्वीकृत्योपरि निर्ययौ । अधो लोकान्विचित्याथो विष्णुर्वर्षगणान्बहून् । यथास्थानं समागत्य वभाषे देवसन्निधौ

भारतीचे पती (ब्रह्मा) हंसाचे रूप घेऊन वर निघाले. विष्णूंनी अधोलोक अनेक वर्षे शोधून, मग आपल्या स्थानी परत येऊन देवांसमोर निवेदन केले.

Verse 36

विष्णुरुवाच । अहं लिंगस्य नाद्राक्षमादिमस्येति सत्यवाक्

विष्णू म्हणाले—“मी सत्य बोलतो; या लिंगाचा आदि (प्रारंभ) मला दिसला नाही.”

Verse 37

ऊर्ध्वं गवेषयित्वाथ ब्रह्माप्यागच्छदत्र सः । आगत्य च वचः प्राह छद्मना चतुराननः

वरच्या दिशेने शोध घेऊन ब्रह्माही तेथे परत आला. येऊन चतुराननाने कपटाने सत्य झाकीत वचने उच्चारली.

Verse 38

ब्रह्मोवाच । अहमद्राक्षमस्यांतं लिंगस्येति मृषा पुनः । तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा व्रह्मविष्ण्वोर्महेश्वरः । मिथ्यावादिनमाहेदं प्रहस्य चतुराननम्

ब्रह्मा म्हणाले—“मी या लिंगाचा अंत पाहिला”—असे म्हणून त्यांनी पुन्हा खोटे बोलले. ब्रह्मा व विष्णूचे वचन ऐकून महेश्वर हसत चतुराननाला ‘मिथ्यावादी’ म्हणाले.

Verse 39

ईश्वर उवाच । असत्यं यदवोचस्त्वं चतुरानन मत्पुरः

ईश्वर म्हणाले—“हे चतुरानना, माझ्यासमोर तू जे बोललास ते असत्य आहे.”

Verse 40

तस्मात्पूजा न ते भूयाल्लोके सर्वत्र सर्वदा । अथ विष्णुं पुनः प्राह भगवान्परमेश्वरः

“म्हणून जगात सर्वत्र सर्वदा तुझी पूजा होणार नाही.” मग भगवान परमेश्वरांनी पुन्हा विष्णूंना सांगितले.

Verse 41

यस्मात्सत्यमवोचस्त्वं कमलायाः पते हरे । तस्मात्ते मत्समा पूजा भविष्यति न संशयः

“कारण हे हरी, कमलेचे (लक्ष्मीचे) पती, तू सत्य बोललास; म्हणून तुझी पूजा माझ्या पूजेसमान होईल—यात संशय नाही.”

Verse 42

ततो ब्रह्मा विषण्णः सञ्छंकरं प्रत्यभाषत । स्वामिन्ममापराधं त्वं क्षमस्व करुणानिधे

तेव्हा विषण्ण झालेला ब्रह्मा शंकरास म्हणाला— “स्वामी, करुणानिधे, माझा अपराध क्षमा करा।”

Verse 43

एकोपराधः क्षंतव्यः स्वामि भिर्जगदीश्वरैः । ततो महेश्वरोऽवादीद्ब्रह्माणं परिसांत्वयन्

“स्वामी, जगदीश्वरांनी एक अपराध तरी क्षम्य मानावा।” मग महेश्वराने ब्रह्माला सांत्वन देत सांगितले।

Verse 44

ईश्वर उवाच । न मिथ्यावचनं मे स्याद्ब्रह्मन्वक्ष्यामि ते शृणु । गच्छ त्वं सहसा वत्स गन्धमादनपर्वतम्

ईश्वर म्हणाले— “हे ब्रह्मन्, माझ्याकडून मिथ्या वचन होणार नाही. मी तुला सांगतो— ऐक. वत्सा, तू त्वरित गंधमादन पर्वतावर जा।”

Verse 45

तत्र क्रतून्कुरुष्व त्वं मिथ्यादोषप्रशांतये । ततो विधूतपापस्त्वं भविष्यसि न संशयः

“तेथे मिथ्या-दोष शांत करण्यासाठी तू यज्ञरूप क्रतु कर. मग तुझे पाप धुऊन जाईल— यात संशय नाही।”

Verse 46

तेन श्रौतेषु ते ब्रह्मन्स्मार्तेष्वपि च कर्मसु । पूजा भविष्यति सदा न पूजा प्रतिमासु ते

“या प्रायश्चित्ताने, हे ब्रह्मा, श्रौत व स्मार्त कर्मांत तुझी पूजा-सन्मान सदा होईल; पण तुझ्या प्रतिमांची पूजा होणार नाही।”

Verse 47

इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवांतरधीयत । ततो ब्रह्मा ययौ विप्रा गंधमादनपर्वतम्

असे बोलून भगवान् ईश्वर तेथेच अंतर्धान पावले. मग हे द्विजश्रेष्ठांनो, ब्रह्मा गंधमादन पर्वताकडे निघाले.

Verse 48

ईजे च क्रतुकर्तारं क्रतुभिः पार्वतीपतिम् । अष्टाशीतिसहस्राणि वर्षाणि मुनिपुंगवाः

त्यांनी यज्ञांनी यज्ञकर्ता, पार्वतीपती प्रभूचे पूजन केले. हे मुनिश्रेष्ठांनो, हे अठ्ठ्याऐंशी हजार वर्षे चालले.

Verse 49

पौंडरीकादिभिः सर्वैरध्वरैर्भूरिदक्षिणैः । इन्द्रादिसर्वदेवानां सन्निधावयजच्छिवम् । तेन तुष्टोभवच्छंभुर्वरमस्मै प्रदत्तवान्

पौंडरीक इत्यादी सर्व महायज्ञांनी, विपुल दक्षिणांनी युक्त, इंद्रादि सर्व देवांच्या सान्निध्यात त्यांनी शिवाचे यजन केले. त्याने संतुष्ट होऊन शंभूंनी त्यांना वर दिला.

Verse 50

ईश्वर उवाच । मिथ्योक्तिदोषस्ते नष्टः कृतैरेतैर्मखैरिह

ईश्वर म्हणाले—येथे केलेल्या या यज्ञांनी तुझा मिथ्यावचनाचा दोष नष्ट झाला आहे.

Verse 51

चतुरानन ते पूजा श्रौतस्मार्तेषु कर्मसु । भविष्यत्यमला ब्रह्मन्न पूजा प्रतिमासु ते

हे चतुरानना! श्रौत व स्मार्त कर्मांत तुझी पूजा निर्मळ होईल, हे ब्रह्मन्; तसेच प्रतिमांमध्येही तुझी पूजा शुद्ध राहील.

Verse 52

यागस्थलमिदं तेऽद्य ब्रह्मकुण्डमिति प्रथाम् । गमिष्यति त्रिलोकेस्मिन्पुण्यं पापविनाशनम्

हे देव! तुमचे हे यागस्थान आज ‘ब्रह्मकुंड’ या नावाने त्रिलोकीत प्रसिद्ध होईल—हे पुण्यदायक व पापनाशक तीर्थ ठरेल।

Verse 53

ब्रह्मकुण्डाभिधे तीर्थे सकृद्यः स्नानमा चरेत् । मुक्तिद्वारार्गलं तस्य भिद्यते तत्क्षणाद्विधे

‘ब्रह्मकुंड’ नामक तीर्थात जो कोणी एकदाच स्नान करील, हे विधाता (ब्रह्मा)! त्याच क्षणी त्याच्या मुक्तिद्वारावरील अडसर तुटून पडतो।

Verse 54

ब्रह्मकुण्डसमुद्भूतं ललाटे भस्म धारयन् । मायाकपाटं निर्भिद्य मुक्तिद्वारं प्रया स्यति

ब्रह्मकुंडातून उत्पन्न झालेले पवित्र भस्म ललाटावर धारण करणारा मायेचे कपाट फोडून मुक्तिद्वाराकडे प्रस्थान करतो।

Verse 55

ब्रह्मकुण्डोत्थितं भस्म ललाटे यो न धारयेत् । स्वपितुर्बीजसंभूतो न मातरि सुतस्तु सः

जो ब्रह्मकुंडोत्थित भस्म ललाटावर धारण करीत नाही, तो केवळ पित्याच्या बीजापासून उत्पन्न; मातेस खरा पुत्र नव्हे।

Verse 56

ब्रह्मकुण्डसमुद्भूतभस्मधारणतो विधे । ब्रह्महत्यायुतं नश्येत्सुरापानायुतं तथा

हे विधाता (ब्रह्मा)! ब्रह्मकुंडसमुद्भूत भस्म धारण केल्याने ब्रह्महत्येचे दहा हजार पाप नष्ट होतात, तसेच सुरापानाचेही दहा हजार पाप नष्ट होतात।

Verse 57

गुरुतल्पायुतं नश्येत्स्वर्णस्तेयायुतं तथा । तत्संसर्गायुतं नश्येत्सत्यमुक्तं मया विधे

गुरुतल्पगमनाचेही कोट्यवधी पाप नष्ट होतात; तसेच सुवर्णचोरीचेही कोट्यवधी पाप. त्या कर्मांच्या संसर्गाने उत्पन्न कोट्यवधी पापही नाश पावतात—हे विधे (ब्रह्मा), हे सत्य मी तुला सांगितले आहे.

Verse 58

ब्रह्मकुण्डसमुद्भूतभस्मधारणवैभवात् । भूतप्रेतपिशाचाद्या नश्यंति क्षणमात्रतः

ब्रह्मकुंडातून उत्पन्न झालेली भस्म धारण करण्याच्या अद्भुत वैभवाने भूत, प्रेत, पिशाच इत्यादी क्षणातच नष्ट होतात.

Verse 59

इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवांतरधीयत । यज्ञेष्वथ समाप्तेषु मुनयश्च जितेंद्रियाः

असे बोलून भगवान ईश तेथेच अंतर्धान पावले. नंतर यज्ञ समाप्त झाल्यावर जितेंद्रिय मुनी त्या पवित्र भूमीत स्थिर राहिले.

Verse 60

इन्द्रादिदेवताश्चैव सिद्धचारणकिन्नराः । अन्ये च देवनिवहा गंधमादनपर्वते

इंद्रादी देवता, सिद्ध, चारण, किन्नर तसेच इतर अनेक देवसमूह गंधमादन पर्वतावर एकत्र जमले.

Verse 61

तां यज्ञभूमिमाश्रित्य स्वयं रुद्रेण सेविताम् । निरंतरमवर्तंत विदित्वा तस्य वैभवम्

स्वतः रुद्रांनी सेविलेल्या त्या यज्ञभूमीचा आश्रय घेऊन, तिचे वैभव जाणून ते सतत पुन्हा पुन्हा तेथे येत राहिले.

Verse 62

यथाविधि ततो यज्ञान्समाप्य बहुदक्षिणान् । सत्यलोकमगाद्ब्रह्मा शिवाल्लब्धमनोरथः

तेव्हा ब्रह्म्याने विधिपूर्वक अनेक दक्षिणांसह यज्ञ पूर्ण केले आणि शिवकृपेने मनोरथ सिद्ध होऊन सत्यलोकास प्रस्थान केले।

Verse 63

तदाप्रभृति देवाश्च मुनयश्च द्विजोत्तमाः । ब्रह्मकुण्डं समासाद्य चक्रुर्यागान्विधानतः

त्या वेळेपासून देव आणि मुनि—श्रेष्ठ द्विज—ब्रह्मकुंडास येऊन विधिप्रमाणे याग-यज्ञ करू लागले।

Verse 64

तस्मादियक्षवो मर्त्याः कुर्युर्यज्ञानिहैव हि

म्हणून, हे समर्थ मनुष्यहो, येथेच निश्चयाने यज्ञ करावेत।

Verse 65

मनुजदेवमुनीश्वरवंदितं सकलसंसृतिनाशकरं द्विजाः । जलजसंभवकुण्डमिदं शुभं सकल पापहरं सकलार्थदम्

हे द्विजांनो, मनुष्य, देव व मुनिश्वरांनी वंदिलेला हा शुभ ‘जलजसंभव’ (ब्रह्मा) कुंड सर्व संसारबंधनाचा नाश करणारा आहे; तो सर्व पाप हरतो आणि सर्व अभिष्ट अर्थ देतो।