नित्यं सन्निहितो मृत्युः किं सुखं वद देहिनाम् । व्याघ्रे पुरः स्थिते ग्रासः पशूनां किं नु रोचते
nityaṃ sannihito mṛtyuḥ kiṃ sukhaṃ vada dehinām | vyāghre puraḥ sthite grāsaḥ paśūnāṃ kiṃ nu rocate
मृत्यू जेव्हा सदैव जवळ आहे, तेव्हा देहधाऱ्यांना सुख तरी कोणते—सांग. समोर वाघ उभा असता पशूंना घास काय रुचेल?
A Purāṇic teacher (speaker not explicit in the snippet)
Because death is constantly near, worldly pleasures are insecure; one should turn toward lasting spiritual aims.
No particular tīrtha is mentioned in this verse.
No explicit ritual is given; the verse creates urgency for dharmic and spiritual pursuit.