Adhyaya 80

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र नन्दिकेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महानन्दी तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

श्री मार्कण्डेय म्हणाले—हे राजेन्द्र! मग तू उत्तम नन्दिकेश्वराकडे जा, जिथे महान नन्दी सिद्ध झाला; ते सर्व मी तुला सांगतो।

Verse 2

रेवायां पुरतः कृत्वा पुरा नन्दी गणेश्वरः । तपस्तपञ्जयं कुर्वंस्तीर्थात्तीर्थं जगाम ह

प्राचीन काळी गणेश्वर नन्दीने रेवेला अग्रभागी ठेवून, तपस्येच्या कष्टांवर विजय मिळवीत, तीर्थातून तीर्थात भ्रमण केले।

Verse 3

दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं यावत्त्यक्त्वा तु गच्छति । तावत्तुष्टो महादेवो नन्दिनाथमुवाच ह

तो दधिस्कन्द व मधुस्कन्द मागे टाकून पुढे जात राहिला; त्या दृढतेने महादेव प्रसन्न झाले आणि नन्दिनाथास म्हणाले।

Verse 4

ईश्वर उवाच । भोभोः प्रसन्नो नन्दीश वरं वृणु यथेप्सितम् । तपसा तेन तुष्टोऽहं तीर्थयात्राकृतेन ते

ईश्वर म्हणाले—हे नन्दीश! मी प्रसन्न आहे; इच्छेनुसार वर माग. तुझ्या त्या तपस्येने आणि तीर्थयात्रेने मी संतुष्ट झालो आहे।

Verse 5

नन्दीश्वर उवाच । न चाहं कामये वित्तं न चाहं कुलसन्ततिम् । मुक्त्वा न कामये कामं तव पादाम्बुजात्परम्

नंदीश्वर म्हणाले—मला धन नको, कुलपरंपरा व संततीही नको. मुक्तीखेरीज दुसरी कोणतीही इच्छा नाही; तुझ्या चरणकमलांपलीकडे मला काहीच नको.

Verse 6

कृमिकीटपतङ्गेषु तिर्यग्योनिं गतस्य वा । जन्म जन्मान्तरेऽप्यस्तु भक्तिस्त्वयि ममाचला

मी जरी कृमी, कीटक किंवा पक्ष्यांच्या योनीत गेलो, अथवा कोणत्याही तिर्यक्-योनीत पडलो तरी—जन्मोजन्मी तुझ्यावरील माझी भक्ती अचल राहो.

Verse 7

तथेत्युक्त्वा महादेवः परया कृपया नृप । गृहीत्वा तं करे सिद्धं जगाम निलयं हरः

हे नृपा, ‘तथास्तु’ असे म्हणत महादेवांनी परम कृपेने त्या सिद्धाला हाताने धरले आणि हर आपल्या धामास गेले.

Verse 8

तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्या त्र्यक्षं प्रपूजयेत् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

जो त्या तीर्थात स्नान करून भक्तीने त्र्यक्ष (त्रिनेत्र) शिवाची पूजा करतो, तो मनुष्य अग्निष्टोम यज्ञाच्या फळासमान पुण्य प्राप्त करतो.

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा प्राणत्यागं करोति चेत् । शिवस्यानुचरो भूत्वा मोदते कल्पमक्षयम्

जो त्या तीर्थात स्नान करून तेथेच प्राणत्याग करतो, तो शिवाचा अनुचर होऊन अक्षय कल्पपर्यंत आनंद भोगतो.

Verse 10

ततः कालेन महता जायते विमले कुले । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदां शतम्

त्यानंतर दीर्घ काळानंतर तो निर्मळ व श्रेष्ठ कुळात जन्म घेतो; वेद-वेदाङ्गांचे तत्त्व जाणणारा होऊन शंभर शरद ऋतूंपर्यंत जगतो।

Verse 11

एतत्ते कथितं तात तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । दुर्लभं मर्त्यसंज्ञस्य सर्वपापक्षयंकरम्

हे तात! या तीर्थाचे परम उत्तम माहात्म्य मी तुला सांगितले; मर्त्यजनांस दुर्लभ आणि सर्व पापांचा क्षय करणारे आहे।

Verse 80

। अध्याय

येथे अध्याय आरंभ होतो।