Adhyaya 223

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे पार्थ वासवं तीर्थमुत्तमम् । वसुभिः स्थापितं तत्र स्थित्वा वै द्वादशाब्दकम्

मार्कण्डेय म्हणाले—हे पार्थ! त्यानंतर एक क्रोश अंतरावर ‘वासव’ नावाचे परम उत्तम तीर्थ आहे. ते वसूंनी तेथे स्थापिले आणि तेथे बारा वर्षे निवास केला।

Verse 2

धरो ध्रुवश्च सोमश्च आपश्चैवानिलोऽनलः । प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवोऽष्टाविमे पुरा

धरा, ध्रुव, सोम, आप, अनिल, अनल, प्रत्यूष आणि प्रभास—हे आठ जण प्राचीनकाळी ‘वसु’ म्हणून प्रसिद्ध होते।

Verse 3

पितृशापपरिक्लिष्टा गर्भवासाय भारत । नार्मदं तीर्थमासाद्य तपश्चक्रुर्यतेन्द्रियाः

हे भारत! पितृशापाने क्लिष्ट व गर्भवासासाठी (पुनर्जन्मासाठी) नियत झालेले ते वसु नर्मदेच्या तीर्थास येऊन इंद्रियसंयमाने तप करू लागले।

Verse 4

आराधयन्तः परमं भवानीपतिमव्यम् । द्वादशाब्दानि राजेन्द्र ततस्तुष्टो महेश्वरः

हे राजेंद्र! बारा वर्षे अव्यय, परम भवानीपतीची आराधना केल्यावर अखेरीस महेश्वर प्रसन्न झाले।

Verse 5

प्रत्यक्षः प्रददौ तेभ्यस्त्वभीष्टं वरमुत्तमम् । ततः स्वनाम्ना संस्थाप्य वसवस्तं महेश्वरम् । जग्मुराकाशमाविश्य प्रसन्ने सति शङ्करे

तो प्रत्यक्ष प्रकट होऊन शंकरांनी त्यांना अभिष्ट असा उत्तम वर दिला। मग वसूंनी आपल्या नावाने त्या महेश्वराची स्थापना केली; आणि शंकर प्रसन्न झाल्यावर ते आकाशात प्रवेश करून निघून गेले।

Verse 6

ततः प्रभृति विख्यातं तीर्थं तद्वासवाह्वयम् । तस्मिंस्तीर्थे महाराज यो भक्त्या पूजयेच्छिवम् । यथालब्धोपहारैश्च दीपं दद्यात्प्रयत्नतः

त्या वेळेपासून ते तीर्थ ‘वासव’ या नावाने प्रसिद्ध झाले. हे महाराज! जो तेथे भक्तीने शिवपूजा करील, त्याने मिळालेल्या अर्पणांनी यत्नपूर्वक दीपदान करावे।

Verse 7

शुक्लपक्षे तदाष्टम्यां प्रत्यहं वापि शक्तितः । अष्टौ वर्षसहस्राणि स वसेच्छिवसंनिधौ

शुक्लपक्षातील त्या अष्टमीला—किंवा शक्तीनुसार रोजही—तो शिवसन्निधीत आठ हजार वर्षांइतके पुण्यफल प्राप्त करतो।

Verse 8

ततः शिवालयं याति गर्भवासं न पश्यति । पुष्पैर्वा पल्लवैर्वापि फलैर्धान्यैस्तथापि वा

त्यानंतर तो शिवालयास प्राप्त होतो आणि पुन्हा गर्भवास (पुनर्जन्म) पाहत नाही. तो पुष्पांनी, पल्लवांनी, फळांनी किंवा धान्यानेही अर्पण करून पूजा करावी।

Verse 9

पूजयेद्देवमीशानं स दैन्यं नाप्नुयात्क्वचित् । सर्वशोकविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते

जो ईशान देवाचे पूजन करतो, तो कधीही दैन्याला प्राप्त होत नाही। सर्व शोकांपासून मुक्त होऊन तो स्वर्गलोकी मान पावतो.

Verse 10

एकाहमपि कौन्तेय यो वसेद्वासवेश्वरे । पापराशिं विनिर्धूय भानुवद्दिवि मोदते

हे कौन्तेय! जो वासवेश्वर येथे एक दिवस जरी वास करतो, तो पापराशी झटकून टाकून सूर्याप्रमाणे स्वर्गात आनंद भोगतो.

Verse 11

विप्रांश्च भोजयेद्भक्त्या दद्याद्वासांसि दक्षिणाम्

भक्तीने ब्राह्मणांना भोजन घालावे आणि दक्षिणा म्हणून वस्त्रेही द्यावीत.