Adhyaya 215
या अध्यायात श्री मार्कंडेयांचे संक्षिप्त उपदेश आहे की देहधारी जीवांसाठी मोक्षदायी श्रीङ्गितीर्थाची यात्रा करावी. या तीर्थाला “मोक्षद” म्हटले आहे आणि ठाम आश्वासन दिले आहे की जो तेथे देहत्याग करतो तो निःसंशय मोक्ष प्राप्त करतो. त्याच स्थळाचा पितृकर्तव्याशीही संबंध सांगितला आहे. तेथे पिंडदान केल्याने मनुष्य पितृऋणातून मुक्त (अनृण) होतो; आणि त्या पुण्यामुळे शुद्ध होऊन “गाणेश्वरी गती” अशी शैव परलोक-व्यवस्थेतील उन्नत अवस्था प्राप्त करतो. अशा रीतीने मोक्ष, पितृधर्म आणि तीर्थयात्रा हे तिन्ही एकाच स्थळकेंद्रित मार्गदर्शनात एकत्र येतात.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृङ्गितीर्थं ततो गच्छेन्मोक्षदं सर्वदेहिनाम् । मृतानां तत्र राजेन्द्र मोक्षप्राप्तिर्न संशयः
श्री मार्कण्डेय म्हणाले—त्यानंतर सर्व देहधारांना मोक्ष देणाऱ्या शृङ्गितीर्थास जावे. हे राजेन्द्र! तेथे मृत झालेल्यांना मोक्षप्राप्तीबाबत संशय नाही।
Verse 2
तत्रैव पिण्डदानेन पितॄणामनृणो भवेत् । तेन पुण्येन पूतात्मा लभेद्गाणेश्वरीं गतिम्
तेथेच पिंडदान केल्याने मनुष्य पितृऋणातून अनृण होतो. त्या पुण्याने पूतात्मा होऊन तो ‘गाणेश्वरी’ दिव्य गती प्राप्त करतो।