Adhyaya 210

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात पुङ्खिलं तीर्थमुत्तमम् । तत्र तीर्थे पुरा पुङ्खः पार्थ सिद्धिमुपागतः

श्रीमार्कण्डेय म्हणाले—हे तात! त्यानंतर ‘पुङ्खिल’ नावाचे उत्तम तीर्थ आहे. त्या तीर्थात प्राचीनकाळी पृथेचा पुत्र पुङ्ख याने सिद्धी प्राप्त केली.

Verse 2

जामदग्न्यो महातेजाः क्षत्रियान्तकरः प्रभुः । तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदोत्तरतीरभाक्

जामदग्न्य महातेजस्वी प्रभु—क्षत्रियांचा अंत करणारा—याने नर्मदेच्या उत्तर तीरावर राहून अत्यंत विपुल तप केले.

Verse 3

ततः प्रभृति विख्यातं पुङ्खतीर्थं नरेश्वर । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्याराध्य परमेश्वरम्

हे नरेश्वर! तेव्हापासून ते ‘पुङ्खतीर्थ’ म्हणून विख्यात झाले. जो त्या तीर्थात स्नान करून परमेश्वराची आराधना करतो…

Verse 4

इहलोके बलैर्युक्तः परे मोक्षमवाप्नुयात् । देवान्पित्ःन् समभ्यर्च्य पित्ःणामनृणी भवेत्

या लोकी तो बलसम्पन्न होतो आणि परलोकी मोक्ष प्राप्त करतो। देव व पितरांचे विधिपूर्वक पूजन केल्याने तो पितृऋणातून मुक्त होतो।

Verse 5

तत्र तीर्थे नरो यस्तु प्राणत्यागं करोति वै । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

त्या तीर्थस्थानी जो मनुष्य खरोखर प्राणत्याग करतो, त्याची गती अनावर्त—पुन्हा परत न येणारी—असते; तो निःसंशय रुद्रलोकास जातो।

Verse 6

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा हयमेधफलं लभेत्

त्या तीर्थात स्नान केल्यास मनुष्याला अश्वमेध यज्ञासमान फळ प्राप्त होते।

Verse 7

तत्र तीर्थे नरो यस्तु ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता

हे नृप, त्या तीर्थस्थानी जो ब्राह्मणांना भोजन घालतो—एकाच विप्राला भोजन दिले तरी जणू कोटी विप्रांना भोजन दिल्यासारखे फळ मिळते।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्पूजयेद्वृषभध्वजम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

त्या तीर्थात जो कोणी वृषभध्वज (भगवान् शिव) यांचे पूजन करतो, तो निःसंशय वाजपेय यज्ञाचे फळ प्राप्त करतो।

Verse 210

अध्यायः

येथे अध्याय सुरू होतो