Adhyaya 166

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम्

मार्कण्डेय म्हणाले—त्यानंतर पापनाशिनी वैष्णवी सिद्धेश्वरी देवीने ते अत्यंत शोभिवंत स्थान पाहून परम आनंद प्राप्त केला.

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

त्या तीर्थात स्नान करून मनुष्याने पितृदेवतांची पूजा करावी. जो तेथे भक्तिभावाने देवीचे दर्शन घेतो, तो सर्व पापांपासून व पतनांपासून मुक्त होतो.

Verse 3

मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम्

जिचा पुत्र मरण पावला आहे, जी वंध्या आहे, किंवा जी केवळ कन्याच प्रसवते—ती स्त्री शीलवान व गुणसंपन्न पुत्र प्राप्त करते।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप

हे नृपा! जो त्या तीर्थात स्नान करून सच्च्या भक्तीने देवीचे दर्शन करतो—अष्टमीस, चतुर्दशीस किंवा कोणत्याही काळी—तो स्तुत्य फल प्राप्त करतो।

Verse 5

सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता

त्या पवित्र संगमात स्नान केल्यावर, स्त्री असो वा पुरुष—प्रसन्न झालेली देवी पुत्र आणि धन प्रदान करते।

Verse 6

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः

देवीचे दर्शन करून विधिपूर्वक पूजन केल्यास ती गोत्राचे रक्षण करते; आणि पूजिली गेली असता ती सतत संततीचेही रक्षण करते—यात संशय नाही।

Verse 7

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत्परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा

हे महाराज! नवमीला स्नान करून उपवास पाळून, श्रद्धेने पवित्र झालेल्या मनाने पराभक्तीने देवीची पूजा करावी।

Verse 8

स गच्छेत्परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः

तो परम लोकास प्राप्त होतो, जो देवांनाही दुर्लभ आहे.

Verse 166

। अध्याय

अध्याय. (अध्याय-विभाग दर्शक चिन्ह)