Adhyaya 161

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज सर्पतीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धा महासर्पास्तपस्तप्त्वा युधिष्ठिर

श्रीमार्कण्डेय म्हणाले—त्यानंतर, हे महाराज! तू अनुपम सर्पतीर्थास जा; जिथे महा-सर्पांनी तप करून सिद्धी प्राप्त केली, हे युधिष्ठिर.

Verse 2

वासुकिस्तक्षको घोरः सार्प ऐरावतस्तथा । कालियश्च महाभागः कर्कोटकधनंजयौ

वासुकि, भयंकर तक्षक, सार्प तसेच ऐरावत; आणि महाभाग कालिय, कर्कोटक व धनंजय—

Verse 3

शङ्खचूडो महातेजा धृतराष्ट्रो वृकोदरः । कुलिको वामनश्चैव तेषां ये पुत्रपौत्रिणः

महातेजस्वी शंखचूड, धृतराष्ट्र, वृकोदर, कुलिक आणि वामन—तसेच त्यांचे पुत्र व पौत्रही।

Verse 4

तत्र तीर्थे महापुण्ये तपस्तप्त्वा सुदुष्करम् । भुञ्जन्ति विविधान्भोगान्क्रीडन्ति च यथासुखम्

त्या महापुण्य तीर्थस्थानी अत्यंत दुष्कर तप करून ते विविध भोग भोगतात आणि इच्छेनुसार सुखाने क्रीडा करतात।

Verse 5

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । वाजपेयफलं तस्य पुरा प्रोवाच शङ्करः

जो त्या तीर्थात स्नान करून पितर व देवतांचे तर्पण करील, त्यास शंकरांनी पूर्वी वाजपेय यज्ञफळासमान फल सांगितले आहे।

Verse 6

स्नातानां सर्पतीर्थे तु नराणां भुवि भारत । सर्पवृश्चिकजातिभ्यो न भयं विद्यते क्वचित्

हे भारत! सर्पतीर्थात स्नान केलेल्या मनुष्यांना पृथ्वीवर कुठेही सर्प व विंचू यांच्या जातींपासून भय होत नाही।

Verse 7

मृतो भोगवतीं गत्वा पूज्यमानो महोरगैः । नागकन्यापरिवृतो महाभोगपतिर्भवेत्

मृत्यूनंतर तो भोगवतीला जाऊन महोरगांकडून पूजिला जातो; नागकन्यांनी वेढलेला होऊन महान् भोगांचा स्वामी होतो।

Verse 8

मार्गशीर्षस्य मासस्य कृष्णपक्षे च याष्टमी । सोपवासः शुचिर्भूत्वा लिङ्गं सम्पूरयेत्तिलैः । यथाविभवसारेण गन्धपुष्पैः समर्चयेत्

मार्गशीर्ष महिन्याच्या कृष्णपक्षातील अष्टमीला उपवास करून शुद्ध होऊन शिवलिंगावर तीळ अर्पण करावेत आणि आपल्या सामर्थ्यानुसार गंध व पुष्पांनी विधिपूर्वक पूजन करावे।

Verse 9

एवं विधाय विधिवत्प्रणिपत्य क्षमापयेत् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरेश्वर

अशा रीतीने विधिपूर्वक करून, नमस्कार करून क्षमा मागावी। हे नरेश्वर, त्या व्रताचे जे फळ सांगितले आहे ते ऐक।

Verse 10

तिलास्तत्र च यत्संख्याः पत्रपुष्पफलानि च । तावत्स्वर्गपुरे राजन्मोदते कालमीप्सितम्

हे राजन्, तेथे जितके तीळ आणि जितकी पाने, फुले व फळे अर्पण होतात, तितक्याच प्रमाणात इच्छित काळपर्यंत तो स्वर्गपुरीत आनंद भोगतो।

Verse 11

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जायते विमले कुले । सुरूपः सुभगश्चैव धनकोटिपतिर्भवेत्

नंतर स्वर्गातून परत आल्यावर तो निर्मळ कुळात जन्म घेतो; देखणा व भाग्यवान होऊन तो कोट्यवधी धनाचा स्वामी होतो।

Verse 161

। अध्याय

अध्याय समाप्त।