Adhyaya 137

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र ततो गच्छेत्कर्कटेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्

मार्कण्डेय म्हणाले—हे धर्मपुत्रा! मग उत्तरेच्या नर्मदा-तटी असलेल्या, सर्व पापांचा क्षय करणाऱ्या उत्तम कर्कटेश्वराकडे जावे।

Verse 2

तत्र स्नात्वा विधानेन यस्तु पूजयते शिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

तेथे विधिपूर्वक स्नान करून जो शिवाची पूजा करतो, त्याची गती अनावर्त होते; तो निःसंशय रुद्रलोकास प्राप्त होतो।

Verse 3

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तद्वर्णयितुं शक्यं संक्षेपेण वदाम्यतः

त्या तीर्थाचे माहात्म्य, पुराणांत मी जसे ऐकले आहे, तसे यथार्थ वर्णन करणे शक्य नाही; म्हणून मी ते संक्षेपाने सांगतो।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्किंचित्कर्म शुभाशुभम् । हर्षान्मदान्महाराज तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्

त्या तीर्थस्थानी जो कोणी थोडेसेही शुभ वा अशुभ कर्म करील, हे महाराज, हर्षाने किंवा प्रमादाने केलेले ते सर्व कर्म अक्षय फल देणारे होते।

Verse 5

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा वालखिल्या मरीचयः । रमन्तेऽद्यापि लोकेषु स्वेच्छया कुरुनन्दन

त्या तीर्थात तप करून वालखिल्य व मरीचि, हे कुरुनंदना, आजही स्वेच्छेने लोकांत विचरत आनंदित राहतात।

Verse 6

तत्रस्थास्तन्न जानन्ति नराज्ञानबहिष्कृताः । शरीरस्थमिवात्मानमक्षयं ज्योतिरव्ययम्

तेथे राहणारे ते सत्य जाणत नाहीत, कारण अज्ञानाने ते बहिष्कृत झालेले असतात; जसे देहात असलेला आत्मा—अक्षय, अव्यय ज्योती—तरीही न ओळखावा।

Verse 7

तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ देवी नारायणी पुरा । अद्यापि तपते घोरं तपो यावत्किलार्बुदम्

त्या तीर्थात, हे नृपश्रेष्ठा, देवी नारायणीने पूर्वी घोर तप केले; आणि आजही अर्बुद-पर्यंत काळ उग्र तप करीत आहे।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

त्या तीर्थात जो स्नान करून पितृदेवतांना तर्पण करतो, त्याचे पितामह बारा वर्षे तृप्त राहतात।

Verse 137

। अध्याय

इति अध्याय समाप्त।