Adhyaya 130
या अध्यायात ऋषी मार्कंडेय नर्मदा (रेवा) नदीच्या दक्षिण तीरावरील ‘देवतीर्थ’ या अनुपम पुण्यतीर्थाचे माहात्म्य सांगतात. देवगण तेथे एकत्र येतात आणि परमेश्वर त्या स्थानी प्रसन्न होतो—या दैवी परंपरेने त्या तीर्थाची पवित्रता व श्रेष्ठता अधोरेखित केली आहे. यात्रेकरूची नैतिक पात्रता स्पष्ट केली आहे: तीर्थस्नान काम (वासना) व क्रोध यांपासून मुक्त, शुद्ध मनाने करावे. असे स्नान केल्यास सहस्र गोदानाच्या फळाइतके निश्चित पुण्य मिळते—फलश्रुतीतून बाह्य स्नानासोबत अंतःसंयम आवश्यक असल्याचा उपदेश दिला आहे.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले देवतीर्थमनुत्तमम् । तत्र देवैः समागत्य तोषितः परमेश्वरः
श्री मार्कण्डेय म्हणाले—नर्मदेच्या दक्षिण तिरी अनुपम देवतीर्थ आहे। तेथे देव एकत्र येऊन परमेश्वर (शिव) यांना संतुष्ट करतात।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा कामक्रोधविवर्जितः । स लभेन्नात्र सन्देहो गोसहस्रफलं ध्रुवम्
त्या तीर्थात जो काम-क्रोधरहित होऊन स्नान करतो, तो निःसंशय हजार गोदानाचे निश्चित फळ प्राप्त करतो.
Verse 130
। अध्याय
अशा प्रकारे अध्याय समाप्त झाला।