Adhyaya 127

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा तु पक्षादौ मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

मार्कण्डेय म्हणाले—हे राजेन्द्र! त्यानंतर अनुपम अग्नितीर्थास जावे. तेथे पक्षाच्या आरंभी स्नान केल्यास सर्व पापांपासून मुक्ती मिळते.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः कन्यां दद्यात्स्वयमलंकृताम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरोत्तम

त्या तीर्थस्थानी जो पुरुष स्वतः अलंकृत केलेल्या कन्येचे दान (विवाहार्थ) करतो, त्याला सांगितलेले फळ ऐक, हे नरोत्तम।

Verse 3

अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां शतं शतगुणीकृतम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या ह्यलंकृताम्

यथाशक्ती अलंकृत कन्येचे दान केल्याने पुरुषाला अग्निष्टोम व अतिरात्र यज्ञांच्या पुण्यापेक्षाही अधिक, शंभरावर शंभरपट फळ प्राप्त होते.

Verse 4

तस्याः पुत्रप्रपौत्राणां या भवेद्रोमसंगतिः । स याति तेन मानेन शिवलोके परां गतिम्

त्या कन्येचे पुत्र-प्रपौत्र जितके होतील—देहावरील रोमांइतके असंख्य—त्या प्रमाणे दाता शिवलोकी परम गतीस जातो.

Verse 127

। अध्याय

इति अध्यायसमाप्ती।