Adhyaya 116
या अध्यायात मार्कण्डेय ऋषी राजाला उद्देशून पांडु-तीर्थाचे संक्षिप्त तीर्थ-माहात्म्य सांगतात. पांडु-तीर्थ सर्वपावन मानले असून तेथे स्नान केल्याने ‘सर्व-किल्बिष’ म्हणजे सर्व अशुद्धी/अपराधांपासून मुक्ती मिळते—असा विधिनिर्देश आहे। स्नानानंतर शुद्ध होऊन कांचन-दान (सुवर्णदान) करावे, असा धर्मनियम दिला आहे; त्यामुळे भ्रूणहत्या इत्यादी घोर पापेही नष्ट होतात—अशी ठाम फलश्रुती सांगितली आहे। पुढे पिंड व जल अर्पण (पिंडोदक-प्रदान) केल्यास वाजपेय यज्ञासमान फल मिळते आणि पितर व पितामह आनंदित होतात। अशा रीतीने तीर्थयात्रा, दान आणि पितृतर्पण यांना एकाच पुण्यमार्गात पांडु-तीर्थाशी जोडले आहे।
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । पाण्डुतीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपापविनाशनम् । तत्र स्नात्वा नरो राजन्मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
मार्कण्डेय म्हणाले—त्यानंतर सर्वपापविनाशक पाण्डुतीर्थास जावे. हे राजन्, तेथे स्नान केल्याने मनुष्य सर्व कल्मषांपासून मुक्त होतो।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दापयेत्काञ्चनं शुचिः । भ्रूणहत्यादिपापानि नश्यन्ते नात्र संशयः
त्या तीर्थात जो शुद्ध होऊन स्नान करून सुवर्णदान करवितो, त्याची भ्रूणहत्या इत्यादी पापे नष्ट होतात—यात संशय नाही।
Verse 3
पिण्डोदकप्रदानेन वाजपेयफलं लभेत् । पितरः पितामहाश्च नृत्यन्ते च प्रहर्षिताः
पिंड व तर्पण-जल अर्पण केल्याने वाजपेय यज्ञाचे फळ मिळते. पितर व पितामह प्रसन्न होऊन आनंदाने नृत्य करतात।
Verse 116
। अध्याय
येथे अध्यायाची समाप्ती।