Adhyaya 107
या अध्यायात श्री मार्कंडेय ऋषी रेवाखंडातील संक्षिप्त तीर्थोपदेश राजाला सांगतात। ते भंडारी-तीर्थास जाण्याची आज्ञा देऊन त्या स्थळाचे माहात्म्य वर्णितात—तेथे दर्शन/स्नान केल्याने उन्नीस युगांपर्यंत ‘दारिद्र्यच्छेद’ म्हणजे दारिद्र्याचा नाश होतो असे सांगितले आहे। कारणकथेत कुबेर (धनद) यांनी तेथे तप केले; पद्मसम्भव ब्रह्मा प्रसन्न होऊन त्याच स्थानी अल्प दानानेही धनरक्षणाचा वर दिला. म्हणून नियम मांडला आहे—जो भक्तिभावाने तेथे जाऊन स्नान करतो व दान देतो, त्याच्या धनास क्षय किंवा अडथळा (वित्त-परिच्छेद) येत नाही; संपत्तीचा स्थैर्य लोभाने नव्हे, तर तीर्थयात्रा, भक्ति आणि नियत दानाने होते।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र भण्डारीतीर्थमुत्तमम् । दरिद्रच्छेदकरणं युगान्येकोनविंशतिः
श्री मार्कंडेय म्हणाले—मग, हे राजेंद्र! उत्तम भंडारी-तीर्थास जावे. ते एकोणवीस युगांपर्यंत दरिद्रता छेदणारे म्हणून प्रसिद्ध आहे।
Verse 2
धनदेन तपस्तप्त्वा प्रसन्ने पद्मसम्भवे । तत्रैव स्वल्पदानेन प्राप्तं वित्तस्य रक्षणम्
धनदाने तप करून पद्मसम्भवाला प्रसन्न केले; आणि तेथेच अल्प दानाने त्याने आपल्या धनाचे रक्षण प्राप्त केले.
Verse 3
तत्र गत्वा तु यो भक्त्या स्नात्वा वित्तं प्रयच्छति । तस्य वित्तपरिच्छेदो न कदाचिद्भविष्यति
जो तेथे भक्तीने जाऊन स्नान करून दानार्थ धन देतो, त्याच्या धनाचा क्षय कधीही होत नाही.
Verse 107
। अध्याय
हा अध्याय समाप्त झाला.