Adhyaya 102

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । मन्मथेशं ततो गच्छेत्सर्वदेवनमस्कृतम् । स्नानमात्रान्नरो राजन्यमलोकं न पश्यति

मार्कण्डेय म्हणाले—नंतर सर्व देवांनी नमस्कार केलेल्या मन्मथेशाकडे जावे। हे राजन्, तेथे केवळ स्नान केल्याने मनुष्य यमलोक पाहात नाही।

Verse 2

अनपत्या या च नारी स्नायाद्वै पाण्डुनन्दन । पुत्रं सा लभते पार्थ सत्यसङ्घं दृढव्रतम्

हे पाण्डुनंदन पार्थ, जी स्त्री अपत्यहीन असून तेथे स्नान करते, तिला सत्यनिष्ठ व दृढव्रती पुत्र प्राप्त होतो।

Verse 3

तत्र स्नात्वा नरो राजञ्छुचिः प्रयतमानसः । उपोष्य रजनीमेकां गोसहस्रफलं लभेत्

हे राजन्, तेथे स्नान करून शुद्ध व संयत मनाचा मनुष्य एक रात्र उपवास केल्यास त्याला सहस्र गायींच्या दानासमान पुण्यफळ मिळते.

Verse 4

कामिकं तीर्थराजं तु तादृशं न भविष्यति । त्रिरात्रं कुरुते राजन्स गोलक्षफलं लभेत्

हे राजन्, कामना पूर्ण करणारा असा ‘तीर्थराज’ अन्यत्र नाही. तेथे जो त्रिरात्र व्रत करतो, त्याला लक्ष गायींच्या दानासमान पुण्य मिळते.

Verse 5

तत्र नृत्यं प्रकर्तव्यं तुष्यते परमेश्वरः । गीतवादित्रनिर्घोषै रात्रौ जागरणेन च

तेथे नृत्य करणे योग्य आहे; गीत-वाद्यांच्या निनादाने आणि रात्र जागरणाने परमेश्वर (शिव) प्रसन्न होतो.

Verse 6

एरण्ड्यां च महादेवो दृष्टो मे मन्मथेश्वरः । किं समर्थो यमो रुष्टो भद्रो भद्राणि पश्यति

आणि एरण्डीत मी महादेवांना मन्मथेश्वर रूपाने पाहिले. तेथे रुष्ट यमही काय समर्थ? कारण कल्याणमय प्रभू फक्त कल्याणच पाहतो व देतो.

Verse 7

कामेन स्थापितः शम्भुरेतस्मात्कामदो नृप । सोपानः स्वर्गमार्गस्य पृथिव्यां मन्मथेश्वरः

हे नृप, येथे कामदेवाने शंभूची स्थापना केली; म्हणून तो कामनादाता आहे. पृथ्वीवरील हा मन्मथेश्वर स्वर्गमार्गाचा सोपान आहे.

Verse 8

विशेषश्चात्र सन्ध्यायां श्राद्धदाने च भारत । अन्नदानेन राजेन्द्र कीर्तितं फलमुत्तमम्

हे भारत! येथे संध्याकाळच्या उपासनेत व श्राद्धदानात विशेष महिमा आहे. हे राजेंद्र! अन्नदानाचे परम फळ येथे कीर्तिले आहे.

Verse 9

एतत्ते सर्वमाख्यातं तव भक्त्या तु भारत । पृथिव्यां सागरान्तायां प्रख्यातो मन्मथेश्वरः

हे भारत! तुझ्या भक्तीमुळे हे सर्व तुला सांगितले आहे. सागरपर्यंत पृथ्वीवर मन्मथेश्वर प्रसिद्ध आहेत.

Verse 10

गोदानं पाण्डवश्रेष्ठ त्रयोदश्यां प्रकारयेत् । चैत्रे मासि सिते पक्षे तत्र गत्वा जितेन्द्रियः

हे पांडवश्रेष्ठ! त्रयोदशीला गोदानाचा विधी करावा. चैत्रमासाच्या शुक्लपक्षात तेथे जाऊन, इंद्रिये संयमून (तो करावा).

Verse 11

रात्रौ जागरणं कृत्वा देवस्याग्रे नृपोत्तम । दीपं भक्त्या घृतेनैव देवस्याग्रे निवेदयेत्

हे नृपोत्तम! देवासमोर रात्रौ जागरण करून, भक्तीने घृताचा दीप प्रभूसमोर अर्पण करावा.

Verse 12

स्त्र्यथ वा पुरुषो वापि सममेतत्फलं स्मृतम्

स्त्री असो वा पुरुष असो—या आचरणाचे फळ समान असे सांगितले आहे.

Verse 102

। अध्याय

अशा प्रकारे अध्याय समाप्त झाला।