Adhyaya 100

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमरोचनम् । मार्कण्डेशमिति ख्यातं नर्मदादक्षिणे तटे

श्रीमार्कण्डेय म्हणाले— हे महीपाल! मग तू परम तेजस्वी तीर्थास जा; ते ‘मार्कण्डेश’ म्हणून प्रसिद्ध असून नर्मदेच्या दक्षिण तटी आहे.

Verse 2

उत्तमं सर्वतीर्थानां गीर्वाणैर्वन्दितं शिवम् । गुह्याद्गुह्यतरं पुत्र नाख्यातं कस्यचिन्मया

हे पुत्रा! हे सर्व तीर्थांमध्ये उत्तम, शिवमय व देवांनी वंदिलेले आहे. हे गुह्याहूनही गुह्य असून आजवर मी कोणालाही सांगितले नव्हते.

Verse 3

स्थापितं तु मया पूर्वं स्वर्गसोपानसंनिभम् । ज्ञानं तत्रैव मे जातं प्रसादाच्छङ्करस्य च

पूर्वी मी यास स्वर्गाकडे नेणाऱ्या पायऱ्यांसारखे स्थापिले होते. तेथेच शंकराच्या कृपेने माझ्यात ज्ञानाचा उदय झाला.

Verse 4

अन्यस्तत्रैव यो गत्वा द्रुपदामन्तर्जले जपेत् । स पातकैरशेषश्च मुच्यते पाण्डुनन्दन

हे पाण्डुनंदना! जो कोणी तेथे जाऊन द्रुपदेच्या अंतर्जलात जप करील, तो सर्व पातकांपासून पूर्णतः मुक्त होतो.

Verse 5

वाचिकैर्मानसैश्च वा कर्मजैरपि पातकैः । पिण्डिकां चाप्यवष्टभ्य याम्यामाशां च संस्थितः

वाणी, मन किंवा कर्मजन्य पापांनी मलिन झालेला असला तरी, जो पिण्डिकेचा आधार घेऊन दक्षिण दिशेकडे उभा राहतो—

Verse 6

योजयेच्छूलिनं भक्त्या द्वात्रिंशद्बहुरूपिणम् । देहपाते शिवं गच्छेदिति मे निश्चयो नृप

भक्तीने बत्तीस रूपांनी प्रकटणाऱ्या त्रिशूलधारी शूलिनाशी योग/ध्यान जोडावे. देहपात झाल्यावर तो शिवाला प्राप्त होतो—हे नृप, हा माझा दृढ निश्चय आहे.

Verse 7

आज्येन बोधयेद्दीपमष्टम्यां निशि भारत । स्वर्गलोकमवाप्नोति इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

हे भारत, अष्टमीच्या रात्री तुपाने दीप प्रज्वलित करावा. तो स्वर्गलोक प्राप्त करतो—असे शंकरांनी सांगितले.

Verse 8

श्राद्धं तत्रैव यो भक्त्या कुर्वीत नृपनन्दन । पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम्

हे नृपनंदन, जो तेथे भक्तीने श्राद्ध करतो, त्याचे पितर प्रलयापर्यंत तृप्त राहतात.

Verse 9

इङ्गुदैर्बदरैर्बिल्वैरक्षतेन जलेन वा । तर्पयेत्तत्र यो वंश्यानाप्नुयाज्जन्मनः फलम्

जो तेथे इङ्गुद, बदर, बिल्व किंवा अक्षत व जलाने आपल्या वंशातील पितरांचे तर्पण करतो, तो जन्माचे खरे फळ प्राप्त करतो.

Verse 100

। अध्याय

॥ इति अध्याय ॥