गाणपत्यदानकथा (Bāṇāsura Receives Gaṇapatya; Genealogical Prelude)

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ श्राविता सुकथाद्भुता । भवतानुग्रहात्प्रीत्या शभ्वनुग्रहनिर्भरा

व्यास म्हणाले: हे सनत्कुमार, हे सर्वज्ञ! तुमच्या अनुग्रहाने प्रेमपूर्वक मी ही अद्भुत व उत्तम पवित्र कथा ऐकली, जी शंभू (शिव) यांच्या कृपेने परिपूर्ण आहे.

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामि चरितं शशिमौलिनः । गाणपत्यं ददौ प्रीत्या यथा बाणासुराय वै

आता मला शशिमौली प्रभू (शिव) यांचे पावन चरित्र ऐकायचे आहे—ते प्रसन्न होऊन बाणासुराला गाणपत्य पद कसे देतात.

Verse 3

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यासादरात्तां वै कथां शंभोः परात्मनः । गाणपत्यं यथा प्रीत्या ददौ बाणा सुराय हि

सनत्कुमार म्हणाले—व्यासांकडून आदराने प्राप्त झालेली शंभू परात्म्याची ही कथा ऐका; त्यांनी प्रीतिपूर्वक बाणासुराला महान गाणपत्य पद कसे दिले ते.

Verse 4

अत्रैव सुचरित्रं च शंकरस्य महाप्रभोः । कृष्णेन समरोप्यत्र शंभोर्बाणानुगृह्णतः

येथेच महाप्रभू शंकरांचे हेही पवित्र चरित्र आहे—कृष्णाने घडविलेल्या याच संग्रामात शंभूंनी बाणावर प्रसन्न होऊन त्यास अनुग्रह प्रदान केला।

Verse 5

अत्रानुरूपं शृणु मे शिवलीलान्वितं परम् । इतिहासं महापुण्यं मनःश्रोत्रसुखावहम्

आता माझ्याकडून येथे अनुरूप, शिवलीलायुक्त परम आख्यान ऐक। हा महापुण्य इतिहास मन व कान—दोन्हींना सुख देणारा आहे।

Verse 6

ब्रह्मपुत्रो मरीचिर्यो मुनिरासीन्महामतिः । मानसस्सर्वपुत्रेषु ज्येष्ठः श्रेष्ठः प्रजापतिः

ब्रह्मदेवांचा पुत्र मरीचि नावाचा मुनि महाबुद्धिमान होता। मानसपुत्रांमध्ये तो ज्येष्ठ आणि श्रेष्ठ प्रजापती होता।

Verse 7

तस्य पुत्रो महात्मासीत्कश्यपो मुनिसत्तमः । सृष्टिप्रवृद्धकोऽत्यंतं पितुर्भक्तो विधेरपि

त्याचा पुत्र महात्मा कश्यप होता, जो मुनिंमध्ये श्रेष्ठ होता। त्याने सृष्टीचा अत्यंत विस्तार केला आणि तो पित्याचा तसेच विधी (ब्रह्मा) चाही परम भक्त होता।

Verse 8

स्वस्य त्रयोदशमितादक्षकन्या स्सुशीलिकाः । कश्यपस्य मुनेर्व्यास पत्न्यश्चासन्पतिव्रताः

हे व्यास! दक्षाच्या तेरा सुशील कन्या कश्यप मुनींच्या पतिव्रता, धर्मनिष्ठ पत्नी झाल्या।

Verse 9

तत्र ज्येष्ठा दितिश्चासीद्दैत्यास्तत्तनयास्स्मृताः । अन्यासां च सुता जाता देवाद्यास्सचराचराः

तेथे दिती ही ज्येष्ठा होती; तिचे पुत्र ‘दैत्य’ म्हणून प्रसिद्ध झाले. इतर पत्नींपासून देवादी व समस्त चराचर सृष्टी उत्पन्न झाली।

Verse 10

ज्येष्ठायाः प्रथमौ पुत्रौ दितेश्चास्तां महाबलौ । हिरण्यकशिपुर्ज्येष्ठो हिरण्याक्षोऽनुजस्ततः

ज्येष्ठा दितीपासून प्रथम दोन अत्यंत महाबली पुत्र झाले—ज्येष्ठ हिरण्यकशिपु आणि त्यानंतर अनुज हिरण्याक्ष।

Verse 11

हिरण्यकशिपोः पुत्राश्चत्वारो दैत्यसत्तमाः । ह्रादानुह्रादसंह्रादा प्रह्रादश्चेत्यनुक्रमात्

हिरण्यकशिपुचे चार पुत्र होते—दैत्यश्रेष्ठ—क्रमाने: ह्राद, अनुह्राद, संह्राद आणि प्रह्लाद।

Verse 12

प्रह्रादस्तत्र हि महान्विष्णुभक्तो जितेन्द्रियः । यं नाशितुं न शक्तास्तेऽभवन्दैत्याश्च केपि ह

त्यां प्रह्लाद महान होता—विष्णुभक्त व जितेंद्रिय. अनेक प्रकारे प्रयत्न करूनही ते दैत्य त्याचा नाश करू शकले नाहीत।

Verse 13

विरोचनः सुतस्तस्य महा दातृवरोऽभवत् । शक्राय स्वशिरो योऽदाद्याचमानाय विप्रतः

त्याचा पुत्र विरोचन हा महादानी व श्रेष्ठ दाता म्हणून प्रसिद्ध झाला; शक्र (इंद्र) ब्राह्मणवेषाने याचक होऊन आला तेव्हा त्याने दान म्हणून स्वतःचे शिरही अर्पण केले।

Verse 14

तस्य पुत्रो बलिश्चासीन्महादानी शिवप्रियः । येन वामनरूपाय हरयेऽदायि मेदिनी

त्याचा पुत्र बळी हा महादानी व शिवप्रिय भक्त होता; त्यानेच वामनरूप धारण केलेल्या हरिला पृथ्वी दान म्हणून अर्पण केली।

Verse 15

तस्यौरसः सुतो बाणश्शिवभक्तो बभूव ह । मान्यो वदान्यो धीमांश्च सत्यसंधस्स हस्रदः

त्याच्यापासून औरस पुत्र बाण जन्मला; तो खरोखरच शिवभक्त झाला. तो सर्वमान्य, वदान्य, बुद्धिमान, सत्यप्रतिज्ञ आणि सहस्र दान देणारा म्हणून प्रसिद्ध होता।

Verse 16

शोणिताख्ये पुरे स्थित्वा स राज्यमकरोत्पुरा । त्रैलोक्यं च बलाञ्ज्जित्वा तन्नाथानसुरेश्वरः

शोणित नावाच्या नगरीत राहून त्या असुरेश्वराने आपले राज्य स्थापन केले. बलाच्या जोरावर त्याने त्रैलोक्य जिंकून तेथील अधिपतींनाही अधीन केले।

Verse 17

तस्य बाणासुरस्यैव शिवभक्तस्य चामराः । शंकरस्य प्रसादेन किंकरा इव तेऽभवन्

शिवभक्त बाणासुराचे चामरधारी सेवक शंकराच्या कृपेने असे झाले, जणू ते शिवाचेच किंकर—सेवेत तत्पर।

Verse 18

तस्य राज्येऽमरान्हित्वा नाभवन्दुःखिताः प्रजाः । सापत्न्यादुःखितास्ते हि परधर्मप्रवर्तिनः

त्याच्या राज्यात देवतांचा हस्तक्षेप बाजूला ठेवला तरी प्रजा दुःखी झाली नाही. जे सापत्न्यादी दुःखांनी त्रस्त होते, ते खरे तर परधर्मात प्रवृत्त होऊन स्वधर्मापासून ढळलेले होते।

Verse 19

सहस्रबाहुवाद्येन स कदाचिन्महासुरः । तांडवेन हि नृत्येनातोषयत्तं महेश्वरम्

एकदा तो महाबली महासुर आपल्या सहस्र भुजांच्या नादमय वादनासह तांडव नृत्य करून महेश्वर महादेवांना प्रसन्न करून गेला।

Verse 20

तेन नृत्येन संतुष्टस्सुप्रसन्नो बभूव ह । ददर्श कृपया दृष्ट्या शंकरो भक्तवत्सलः

त्या नृत्याने संतुष्ट होऊन शंकर अत्यंत प्रसन्न झाले. भक्तवत्सल प्रभूंनी करुणामय दृष्टीने त्याच्याकडे पाहिले.

Verse 21

भगवान्सर्वलोकेश्शशरण्यो भक्तकामदः । वरेण च्छंदयामास बालेयं तं महासुरम्

सर्वलोकांचे अधिपती, शरणागतांचे आश्रय व भक्तांच्या योग्य इच्छा पूर्ण करणारे भगवान शिव यांनी वर देऊन त्या महासुर बालेयाला तृप्त केले.

Verse 22

शंकर उवाच । बालेयः स महादैत्यो बाणो भक्तवरस्सुधीः । प्रणम्य शंकरं भक्त्या नुनाव परमेश्वरम्

शंकर म्हणाले: बळीचा पुत्र तो महादैत्य बाण—भक्तीत श्रेष्ठ व बुद्धिमान—भक्तिभावाने शंकराला प्रणाम करून परमेश्वराची स्तुती करू लागला।

Verse 23

बाणासुर उवाच । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । संतुष्टोऽसि महेशान ममोपरि विभो यदि

बाणासुर म्हणाला: हे देवदेव, हे महादेव, शरणागतवत्सल! हे महेशान, हे विभो—जर तू माझ्यावर संतुष्ट असशील तर…

Verse 24

मद्रक्षको भव सदा मदुपस्थः पुराधिपः । सर्वथा प्रीतिकृन्मे हि ससुतस्सगणः प्रभो

हे प्रभो, पुराधिपा! तू सदैव माझा रक्षक हो, माझ्या निकट वास कर. आपल्या पुत्रांसह व गणांसह सर्व प्रकारे मला प्रीती व कृपा देणारा हो।

Verse 25

सनत्कुमार उवाच । बलिपुत्रस्स वै बाणो मोहितश्शिवमायया । मुक्तिप्रदं महेशानं दुराराध्यमपि ध्रुवम्

सनत्कुमार म्हणाले—बलीचा पुत्र बाण शिवमायेने मोहित झाला. तरीही मोक्षप्रदाता, दुराराध्यही, महेशान सदा ध्रुव आहेत.

Verse 26

स भक्तवत्सलः शंभुर्दत्त्वा तस्मै वरांश्च तान् । तत्रोवास तथा प्रीत्या सगणस्ससुतः प्रभुः

भक्तवत्सल शंभूंनी त्याला ते वरदान देऊन, अंतःकरणी प्रसन्न होऊन तेथेच वास केला—प्रभू गणांसह व पुत्रासह।

Verse 27

स कदाचिद्बाणपुरे चक्रे देवासुरैस्सह । नदीतीरे हरः क्रीडां रम्ये शोणितकाह्वये

एकदा बाणपुरात हर (भगवान शिव) देव व असुरांसह, शोणित नावाच्या रम्य नदीच्या तीरावर क्रीडा करू लागला.

Verse 28

ननृतुर्जहसुश्चापि गंधर्वासरसस्तथा । जेयुः प्रणेमुर्मुनय आनर्चुस्तुष्टुवुश्च तम्

गंधर्व व अप्सरा आनंदाने नाचू लागले व हर्षाने हसू लागले। मुनींनी “जय” असा घोष केला, प्रणाम केला, पूजा केली आणि अत्यंत तृप्त होऊन भगवान शिवांची स्तुती केली।

Verse 29

ववल्गुः प्रथमास्सर्वे ऋषयो जुहुवुस्तथा । आययुः सिद्धसंघाश्च दृदृशुश्शांकरी रतिम्

प्रथम सर्व ऋषी आनंदाने नाचले आणि तसेच अग्नीत हविर्दान केले। नंतर सिद्धांचे समूह आले आणि शंकर व त्यांच्या शक्तीची दिव्य रति-लीला पाहिली।

Verse 30

कुतर्किका विनेशुश्च म्लेच्छाश्च परिपंथिनः । मातरोभिमुखास्तस्थुर्विनेशुश्च विभीषिका

कुतर्कात रमलेले पाखंडी, म्लेच्छ लुटारू व इतर शत्रू मार्गरोधक नष्ट झाले. मातृका शत्रूसमोर अढळ उभ्या राहिल्या; आणि विनाश व भयाची शक्तीही नष्ट झाली.

Verse 31

रुद्रसद्भावभक्तानां भवदोषाश्च विस्तृताः । तस्मिन्दृष्टे प्रजास्सर्वाः सुप्रीतिं परमां ययुः

रुद्रावर सच्च्या भावाने भक्त असलेल्या लोकांतही जे भव-दोष (संसारविकार) पसरले होते ते विस्ताराने उघड झाले. तरीही त्यांचे दर्शन होताच सर्व प्रजा परम आनंद व अंतःतृप्तीला पोहोचली.

Verse 32

ववल्गुर्मुनयस्सिद्धाः स्त्रीणां दृष्ट्वा विचेष्टितम् । पुपुषुश्चापि ऋतवस्स्वप्रभावं तु तत्र च

स्त्रियांच्या विचित्र हालचाली पाहून सिद्ध मुनीही अंतःकरणात व्याकुळ झाले; आणि तिथे ऋतूंनीही आपापला प्रभाव प्रकट करून अधिक तीव्र केला।

Verse 33

ववुर्वाताश्च मृदवः पुष्पकेसरधूसराः । चुकूजुः पक्षिसंघाश्च शाखिनां मधुलम्पटाः

पुष्पपरागाने धूसर झालेले मृदू वारे वाहत होते; आणि झाडांवरील मधासाठी लोभी पक्ष्यांचे थवे मधुर कूजन करीत होते।

Verse 34

पुष्पभारावनद्धानां रारट्येरंश्च कोकिलाः । मधुरं कामजननं वनेषूपवनेषु च

वने व उपवने वृक्ष पुष्पभाराने नटले होते, आणि कोकिळा आनंदाने कूजन करीत होत्या; सर्वत्र काम जागविणारी मधुरता—वसंताचा मोहक रस—पसरला होता।

Verse 35

ततः क्रीडाविहारे तु मत्तो बालेन्दुशेखरः । अनिर्जितेन कामेन दृष्टाः प्रोवाच नन्दिनम्

त्यानंतर क्रीडाविहारात बालेन्दुशेखर (चंद्रकलाधारी शिव) लीलारसात मत्त झाले; काम अजून जिंकला नव्हता—हे पाहून त्यांनी नंदीला सांगितले।

Verse 36

चन्द्रशेखर उवाच । वामामानय गौरीं त्वं कैलासात्कृतमंडनाम् । शीघ्रमस्माद्वनाद्गत्वा ह्युक्त्वाऽकृष्णामिहानय

चंद्रशेखर म्हणाले—“कैलासाहून अलंकारांनी सजलेली गौरी, माझी वामा, तूं घेऊन ये. या वनातून शीघ्र जाऊन अकृष्णेला सांगून तिला इथे आण.”

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा तत्राह पार्वतीम् । सुप्रणम्य रहो दूतश्शंकरस्य कृतांजलिः

सनत्कुमार म्हणाले—“त्याने ‘तथेति’ अशी प्रतिज्ञा करून तेथे गेला. मग एकांतात शंकराचा दूत पार्वतीला म्हणाला; तो उत्तम प्रकारे प्रणाम करून हात जोडून उभा होता।”

Verse 38

नन्दीश्वर उवाच । द्रष्टुमिच्छति देवि त्वां देवदेवो महेश्वरः । स्ववल्लभां रूपकृतां मयोक्तं तन्निदेशतः

नंदीश्वर म्हणाला—हे देवी, देवाधिदेव महेश्वर तुम्हांला पाहावयास इच्छितात. त्यांच्या आज्ञेनुसार मी त्यांच्या प्रियेस शोभेल असे ते रूप तुमच्यासाठी घडविले आहे.

Verse 39

सनत्कुमार उवाच । ततस्तद्वचनाद्गौरी मंडनं कर्तुमादरात् । उद्यताभून्मुनिश्रेष्ठ पतिव्रतपरायणा

सनत्कुमार म्हणाला—हे मुनिश्रेष्ठ, ते वचन ऐकताच पतिव्रतधर्मात तत्पर गौरी आदराने अलंकार करण्यास तत्क्षणी उद्यत झाली.

Verse 40

आगच्छामि प्रभुं गच्छ वद तं त्वं ममाज्ञया । आजगाम ततो नंदी रुद्रासन्नं मनोगतिः

“मी येते. प्रभूकडे जा आणि माझ्या आज्ञेने हे त्यांना सांग.” मग नंदी मनाच्या वेगाने धावून रुद्राजवळ जाऊन पोहोचला.

Verse 41

पुनराह ततो रुद्रो नन्दिनं परविभ्रमः । पुनर्गच्छ ततस्तात क्षिप्रमा नय पार्वतीम्

तेव्हा परम प्रभु, अढळ ऐश्वर्यवान रुद्र नंदिनास पुन्हा म्हणाला—“तात, पुन्हा जा आणि त्वरेने पार्वतीला घेऊन ये.”

Verse 42

बाढमुक्त्वा स तां गत्वा गौरीमाह सुलोचनाम् । द्रष्टुमिच्छति ते भर्ता कृतवेषां मनोरमाम्

“बाढ” असे म्हणत तो गेला आणि सुलोचना गौरीला म्हणाला—तुझा पती तुला सजविलेल्या, मनोहर वेशात पाहू इच्छितो.

Verse 43

शंकरो बहुधा देवि विहर्तुं संप्रतीक्षते । एवं पतौ सुकामार्ते गम्यतां गिरिनंदिनि

हे देवी, शंकर अनेक प्रकारे क्रीडा करण्यास प्रतीक्षा करीत आहेत. पती प्रेमेच्छेने व्याकुळ असता, हे गिरिनंदिनी, त्यांच्याकडे जा.

Verse 44

क्सरोभिस्समग्राभिरन्योन्यमभिमंत्रितम् । लब्धभावो यथा सद्यः पार्वत्या दर्शनोत्सुकः

पूर्ण व परस्पर विनिमय झालेल्या मंत्र-संकेतांनी तो तत्क्षणी सावरला आणि पार्वतीच्या दर्शनास उत्सुक झाला; त्याचे मन झटपट तिच्याकडे वळले.

Verse 45

अयं पिनाकी कामारिः वृणुयाद्यां नितंबिनीम् । सर्वासां दिव्यनारीणां राज्ञी भवति वै धुवम्

हा पिनाकधारी कामारि (शिव) या सुडौल नितंबिनी कन्येचे वरण करील; आणि ती निश्चयाने सर्व दिव्य स्त्रियांमध्ये राणी होईल।

Verse 46

वीक्षणं गौरिरूपेण क्रीडयेन्मन्मथैर्गणैः । कामोऽयं हंति कामारिमूचुरन्योन्यमादताः

गौरीचे रूप धारण करून तो मन्मथसदृश गणांसह क्रीडेत नजर टाकीत असे. तेव्हा ते एकमेकांस म्हणाले— “हा काम तर कामारि शिवालाही बाधतो.”

Verse 47

स्प्रष्टुं शक्नोति या काचिदृते दाक्षायणी स्त्रियम् । सा गच्छेत्तत्र निश्शंकं मोहयेत्पार्वतीपतिम्

दाक्षायणी (सती) हिला वगळून जी कोणतीही स्त्री त्याच्याजवळ जाऊन त्याला स्पर्श करू शकते, तिने निःशंक तेथे जावे आणि पार्वतीपती महादेवाला मोहविण्याचा प्रयत्न करावा.

Verse 48

कूष्मांडतनया तत्र शंकरं स्प्रष्टुमुत्सहे । अहं गौरीसुरूपेण चित्रलेखा वचोऽब्रवीत्

तेथे कूष्मांडाची कन्या म्हणाली—“मी शंकराला स्पर्श करण्यास समर्थ आहे.” तेव्हा चित्रलेखाने गौरीचे सुंदर रूप धारण करून हे वचन उच्चारले.

Verse 49

चित्रलेखोवाच । यदधान्मोहिनीरूपं केशवो मोह नेच्छया । पुरा तद्वैष्णवं योगमाश्रित्य परमार्थतः

चित्रलेखा म्हणाली—पूर्वी केशवाने मोहित करण्याच्या इच्छेने नव्हे, तर परमार्थानुसार वैष्णव योगशक्तीचा आश्रय घेऊन मोहिनी-रूप धारण केले।

Verse 50

उर्वश्याश्च ततो दृष्ट्वा रूपस्य परिवर्तनम् । कालीरूपं घृताची तु विश्वाची चांडिकं वपुः

मग उर्वशीच्या रूपातील परिवर्तन पाहून घृताचीने काली-रूप धारण केले आणि विश्वाचीने चंडिकेचे उग्र वपु घेतले।

Verse 51

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे ऊषा चरित्रवर्णनं शिवशिवाविवाहवर्णनं नामैकपंचाशत्तमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीशिवमहापुराणातील द्वितीय रुद्रसंहितेच्या पञ्चम युद्धखंडात ‘ऊषा-चरित्रवर्णन’ व ‘शिव-शिवा (पार्वती) विवाहवर्णन’ नामक एक्कावन्नावा अध्याय समाप्त झाला।

Verse 52

मातॄणामप्यनुक्तानामनुक्ताश्चाप्सरोवराः । रत्नाद्रूपाणि ताश्चक्रुस्स्वविद्यासंयुता अनु

ज्या मातृदेवता अनुक्त होत्या आणि ज्या श्रेष्ठ अप्सरा देखील अनुक्त होत्या, त्या सर्व स्वस्व दिव्य विद्यांनी युक्त होऊन रत्नासारखी रूपे धारण करू लागल्या।

Verse 53

ततस्तासां तु रूपाणि दृष्ट्वा कुंभां डनंदिनी । वैष्णवादात्मयोगाच्च विज्ञातार्था व्यडंबयत्

मग त्यांची रूपे पाहून कुंभांडनंदिनीने आत्मयोगाची अंतर्दृष्टी व वैष्णव नीतीचे ज्ञान यांद्वारे त्यांचा हेतू ओळखला आणि त्यांच्या प्रदर्शनाला कुशलतेने प्रत्युत्तर दिले।

Verse 54

ऊषा बाणासुरसुता दिव्ययोगविशारदा । चकार रूपं पार्वत्या दिव्यमत्यद्भुतं शुभम्

बाणासुराची कन्या ऊषा, दिव्य योगात पारंगत, हिने पार्वतीसाठी अत्यंत अद्भुत, दिव्य, तेजस्वी व शुभ असे रूप घडविले।

Verse 55

महारक्ताब्जसंकाशं चरणं चोक्तमप्रभम् । दिव्यलक्षणसंयुक्तं मनोऽभीष्टार्थदायकम्

त्यांचा चरण महान् रक्तकमळासारखा सांगितला आहे, जो लौकिक झगमगाटरहित आहे; दिव्य लक्षणांनी युक्त तो चरण भक्ताच्या मनोऽभीष्टाची पूर्ती करतो।

Verse 56

तस्या रमणसंकल्पं विज्ञाय गिरिजा ततः । उवाच सर्वविज्ञाना सर्वान्तर्यामिनी शिवा

तेव्हा गिरिजेने तिचा प्रियतमाविषयीचा संकल्प जाणून म्हटले—ती शिवा सर्वज्ञ आहे, आणि सर्वांच्या हृदयात अंतर्यामी म्हणून वास करते।

Verse 57

गिरिजोवाच । यतो मम स्वरूपं वै धृतभूषे सखि त्वया । सकामत्वेन समये संप्राप्ते सति मानिनि

गिरिजा म्हणाली—हे सखि, हे भूषणांनी शोभणाऱ्या, कारण तू माझेच स्वरूप धारण केले आहेस; आणि या वेळी कामना जागी झाली असून नियत समयही प्राप्त झाला आहे—हे मानिनी, ऐक।

Verse 58

अस्मिंस्तु कार्तिके मासि ऋतुधर्मास्तु माधवे । द्वादश्यां शुक्लपक्षे तु यस्तु घोरे निशागमे

कार्तिक महिन्यात—आणि तसेच माधव (वैशाख) महिन्यात, जेव्हा ऋतुधर्मांचे विधान असते—शुक्लपक्षातील द्वादशीला, रात्रीच्या भयानक आगमनकाळी जो कोणी (हे कर्म) करील…

Verse 59

कृतोपवासां त्वां भोक्ता सुप्तामंतःपुरे नरः । स ते भर्त्ता कृतो देवैस्तेन सार्द्धं रमिष्यसि

उपवास करीत असताना तू अंतःपुरात झोपलेली असशील; तेव्हा एक पुरुष तुझा अपमान करील. देवांनी त्यालाच तुझा पती ठरविले आहे; त्याच्यासह तू दांपत्यसुख उपभोगशील.

Verse 60

आबाल्याद्विष्णुभक्तासि यतोऽनिशमतंद्रिता । एवमस्त्विति सा प्राह मनसा लज्जितानना

बाल्यापासून तू विष्णुभक्त आहेस आणि सदैव अचंचल व अथक आहेस. हे ऐकून ती—मनात लज्जित होऊन मुख खाली घालून—अंतःकरणात म्हणाली, “असेच होवो.”

Verse 61

अथ सा पार्वती देवी कृतकौतुकमण्डना । रुद्रसंनिधिमागत्य चिक्रीडे तेन शंभुना

मग देवी पार्वती उत्सवी अलंकारांनी सजून रुद्राच्या सान्निध्यात आली आणि शंभूसह आनंदाने क्रीडा करू लागली.

Verse 62

ततो रतांते भगवान्रुद्रश्चादर्शनं ययौ । सदारः सगणश्चापि सहितो दैवतैर्मुने

त्यानंतर रतीसमाप्ती झाल्यावर, हे मुने, भगवान रुद्र आपल्या सहधर्मिणीसह, गणांसह व समवेत देवतांसह अदृश्य झाले।