Sukta 145

Mantra 1

तं पृच्छता स जगामा स वेद स चिकित्वाँ ईयते सा न्वीयते । तस्मिन्त्सन्ति प्रशिषस्तस्मिन्निष्टयः स वाजस्य शवसः शुष्मिणस्पतिः ॥

त्याला विचारा—तो आला आहे; तो जाणतो. तो चिकीत्त्वान् (ज्ञानी) चालतो—पुन्हा चालतो. त्याच्यातच प्रशिष (सत्य आदेश) आहेत, त्याच्यातच इष्टयः (सिद्धी/पूर्तता) आहेत; तोच वाज (समृद्धी), शवस् (बल) आणि शुष्मिन् (विजयी तेज) यांचा अधिपती आहे।

Mantra 2

तमित्पृच्छन्ति न सिमो वि पृच्छति स्वेनेव धीरो मनसा यदग्रभीत् । न मृष्यते प्रथमं नापरं वचोऽस्य क्रत्वा सचते अप्रदृपितः ॥

त्यालाच ते विचारतात; तरीही कोणीही त्याला पूर्णपणे विचारून गाठू शकत नाही; धीर पुरुष ते आपल्या मनानेच पकडतो. तो पहिल्या वचनालाही असत्य करत नाही, नंतरच्यालाही नाही; आपल्या क्रतु (कार्यकारी संकल्प) द्वारे तो ऋत/सत्याशी संगत ठेवतो—अप्रदृपित (अविमूढ) राहून।

Mantra 3

तमिद्गच्छन्ति जुह्वस्तमर्वतीर्विश्वान्येकः शृणवद्वचांसि मे । पुरुप्रैषस्ततुरिर्यज्ञसाधनोऽच्छिद्रोतिः शिशुरादत्त सं रभः ॥

त्याच्याकडेच हविर्हस्त जातात; त्याच्याकडेच वेगवान शक्ती. माझी सर्व वचने तो एकटाच ऐकतो. अनेक प्रेरणांनी प्रेरित, दृढ विजेता, यज्ञ-साधक, अखंड सहाय्य असलेला—हा अग्नि-शिशु घट्ट धरून शक्ती एकत्र गोळा करतो.

Mantra 4

उपस्थायं चरति यत्समारत सद्यो जातस्तत्सार युज्येभिः । अभि श्वान्तं मृशते नान्द्ये मुदे यदीं गच्छन्त्युशतीरपिष्ठितम् ॥

तो आतल्या निकट आसनात उभा राहून संचार करतो, जेव्हा तो सम्यक् क्रमात एकत्र येतो; नव्याने जन्मलेला, आपल्या योजक शक्तींनी धावतो. इच्छाशक्ती आनंद व मुदितेत त्याला स्पर्श करतात, जेव्हा त्या निकट प्रतिष्ठित, विश्रांतीच्या ज्वालेसारख्या स्थित त्याच्याकडे जातात.

Mantra 5

स ईं मृगो अप्यो वनर्गुरुप त्वच्युपमस्यां नि धायि । व्यब्रवीद्वयुना मर्त्येभ्योऽग्निर्विद्वाँ ऋतचिद्धि सत्यः ॥

तो—जलांत शोध घेणारा मृग, वनात फिरणारा—अतिनिकट आवरणावर, पृष्ठभागी स्थापन झाला. मग अग्नि, जाणकार, मर्त्यांसाठी गूढ विधान व अंतर्गत क्रिया (वयुन) उघड करून बोलला; कारण तो ऋताच्या नियमातही सत्यच आहे.