Sukta 104

Mantra 1

योनिष्ट इन्द्र निषदे अकारि तमा नि षीद स्वानो नार्वा । विमुच्या वयोऽवसायाश्वान्दोषा वस्तोर्वहीयसः प्रपित्वे ॥

हे इंद्रा! तुझ्या बसण्यासाठी विश्रांतीचे एक ‘योनि’—आश्रयस्थान—घडविले गेले आहे; तू तेथे येऊन आसन घे—हिणहिणणाऱ्या अश्वासारखा. प्राणशक्तींना मुक्त गतीसाठी सोडून देऊन, संध्या आणि उषा—दोन्ही वेळी—विश्रांतीसाठी अश्वांना उघड, अस्तित्वाच्या अधिक निकट आत्मीयतेत.

Mantra 2

ओ त्ये नर इन्द्रमूतये गुर्नू चित्तान्त्सद्यो अध्वनो जगम्यात् । देवासो मन्युं दासस्य श्चम्नन्ते न आ वक्षन्त्सुविताय वर्णम् ॥

ते वीर जन इंद्राला सहाय्यासाठी हाक देतात; आत्ताही तो मार्गावरून सरळ, तत्क्षणी त्यांच्याकडे येवो. देव दासाच्या क्रोधाचा नाश करून आम्हांस ‘सुवित’—कल्याणमय गमन—यासाठी उज्ज्वल वर्ण, म्हणजे ऋतसंगत गतीचा उघडा मार्ग, प्राप्त करून देवोत.

Mantra 3

अव त्मना भरते केतवेदा अव त्मना भरते फेनमुदन् । क्षीरेण स्नातः कुयवस्य योषे हते ते स्यातां प्रवणे शिफायाः ॥

केतवेदा आपल्या स्वभावानेच खाली वाहतो; पाण्यावरचा फेसही आपल्या स्वभावानेच खाली उतरतो. दूधस्नात, हे कुयवाची पत्नी, ते दोघेही आघात पावून शिफाच्या उतारावर पडोत—मिथ्या तेज आपल्या अवनतीतच नष्ट होवो.

Mantra 4

युयोप नाभिरुपरस्यायोः प्र पूर्वाभिस्तिरते राष्टि शूरः । अञ्जसी कुलिशी वीरपत्नी पयो हिन्वाना उदभिर्भरन्ते ॥

वरच्या धातुकर्माची नाभी गतिमान झाली; शूर वीर प्राचीन शक्तींनी दंड (राष्टि) पुढे पसरतो. सरळ आहे वज्रायुध, वीराची बलवती पत्नी; समृद्धीचे पय प्रेरित करून ते ते जलांसह आणतात—सत्तेच्या प्रवाहांनी वहन झालेले पोषण.

Mantra 5

प्रति यत्स्या नीथादर्शि दस्योरोको नाच्छा सदनं जानती गात् । अध स्मा नो मघवञ्चर्कृतादिन्मा नो मघेव निष्षपी परा दाः ॥

जेव्हा मार्गदर्शक नीत (नेतृत्व) उलटलेले दिसते आणि दस्युच्या निवासाकडे जाणे होत नाही, तेव्हा, हे दानशूर इंद्रा, वाकड्यांच्या कोलाहलापासून आमचे रक्षण कर; देऊन पुन्हा मागे घेणाऱ्यासारखे आम्हाला दूर फेकू नकोस—आमचा न्याय्य वाटा सोडू नकोस।

Mantra 6

स त्वं न इन्द्र सूर्ये सो अप्स्वनागास्त्व आ भज जीवशंसे । मान्तरां भुजमा रीरिषो नः श्रद्धितं ते महत इन्द्रियाय ॥

हे इंद्रा, सूर्यांतही तू आमच्यासाठी तोच हो; जलांतही तू आमच्यासाठी तोच हो—जीवनाच्या आशेसाठी तुझे निष्पाप रक्षण आम्हाला वाटून दे. मधल्या ग्रासात आम्हाला जखमी करू नकोस; हे इंद्रा, तुझ्या महान इंद्रिय-बलावर आम्ही श्रद्धा ठेवली आहे।

Mantra 7

अधा मन्ये श्रत्ते अस्मा अधायि वृषा चोदस्व महते धनाय । मा नो अकृते पुरुहूत योनाविन्द्र क्षुध्यद्भ्यो वय आसुतिं दाः ॥

मग मला वाटते—त्याच्यासाठी तुझ्यात श्रद्धा स्थापिली गेली आहे; हे वृषभा, आम्हाला महान धनाकडे प्रेरित कर. हे पुरुहूत, अकृत योनीत आम्हाला सोडू नकोस; हे इंद्रा, भुकेल्या शक्तींना ‘वय’ (जीवनबल) आणि ‘सुत’ (सोम-निष्पेष) दे—यज्ञार्पणाचे पोषण।

Mantra 8

मा नो वधीरिन्द्र मा परा दा मा नः प्रिया भोजनानि प्र मोषीः । आण्डा मा नो मघवञ्छक्र निर्भेन्मा नः पात्रा भेत्सहजानुषाणि ॥

हे इंद्रा, आम्हांला मारू नकोस; आम्हांला दूर फेकू नकोस; आमची प्रिय अन्ने/पोषणे हिरावून घेऊ नकोस. हे मघवन् शक्रा, आमची अंडी—उत्पत्तीची बीजे—फोडू नकोस; आमच्याबरोबर जन्मलेली आधाररूप पात्रे (सहजानुष) मोडू नकोस.

Mantra 9

अर्वाङेहि सोमकामं त्वाहुरयं सुतस्तस्य पिबा मदाय । उरुव्यचा जठर आ वृषस्व पितेव नः शृणुहि हूयमानः ॥

हे सोमकाम, इकडे ये—तुला हाक मारतात; हा सोम पिळलेला आहे, मद (आनंद-उन्माद) यासाठी तो प्या. हे उरुव्यच (विस्तार-व्यापी), जठरात बलवान हो; पित्याप्रमाणे, हाक मारताना आम्हांला ऐक—आमच्या आह्वानाला प्रतिसाद दे.