Adhyaya 109

शिव रामाला पापहर कथा सांगतात. इक्ष्वाकु नावाचा एक विद्वान पण विषयासक्त ब्राह्मण यज्ञ, दान, वेदाध्यापन आणि पुराणश्रवण यांचा त्याग करतो. मृत्यूनंतर तो यमसभेत नेला जातो; दीर्घ नरकयातनेची भीती दाखवून प्रायश्चित्तासाठी त्याला थोड्या वेळासाठी देहात परत पाठवले जाते. तो शिवभक्त मुनी जाबाळी यांच्याकडे शरण जातो. जाबाळी सांगतात—अल्पायुष्यात दीर्घ तप-व्रत करणे कठीण; म्हणून श्रेष्ठ उपाय म्हणजे शिवलिंगपूजा, नित्य पुराणश्रवण आणि विभूती (भस्म) धारण. पुढे मंदर पर्वताची दिव्यनगरी व शिवाची योगसभा असा रूपकात्मक प्रसंग येतो; यम-नियम, प्राणायाम, ध्यान, समाधी हे सेवकांसारखे वर्णिले आहेत. इक्ष्वाकु आठ दिवस भक्तीने पूजा करून प्राण शिवाला अर्पून देहत्याग करतो. शैवदूत यमदूतांशी वाद घालून त्याला सोडवतात; शिव फल देतात, पण पूर्वी केलेल्या लिंगनिंदेचा दोष देहचिन्हाने स्मरणात ठेवतात. शेवटी या अध्यायाच्या श्रवण-पठणाची महिमा सांगितली आहे.