Adhyaya 107

Verse 1

कुंजल उवाच । अथासौ नारदः स्वर्गादायुराजानमागतः । आगत्य कथयामास कस्माद्राजन्प्रशोचसे

कुंजल म्हणाला—तेव्हा नारद स्वर्गातून उतरून आयुराजाकडे आले आणि येऊन म्हणाले—“हे राजन्, तुम्ही कशासाठी शोक करता?”

Verse 2

पुत्रापहरणं तेऽद्य क्षेमं जातं महामते । देवादीनां महाराज एवं ज्ञात्वा तु मा शुचः

हे महामते, आज तुमच्या पुत्रापहरणाचा प्रसंग कुशलतेने निवळला आहे. हे महाराज, देवतादिंमध्ये जे घडले ते जाणून शोक करू नका।

Verse 3

सर्वज्ञः सगुणो भूत्वा सर्वविज्ञानसंयुतः । सर्वकलाभिसंपूर्ण आगमिष्यति ते सुतः

सर्वज्ञ, सद्गुणसंपन्न, सर्वविज्ञानयुक्त व सर्वकलांनी परिपूर्ण—असा पुत्र तुझ्या घरी निश्चयाने जन्मास येईल।

Verse 4

येनाप्यपहृतस्तेऽद्य बालो देवगुणोपमः । आत्मगेहे महाराज कालो नीतो न संशयः

हे महाराज, देवतुल्य गुणांचा तो बालक आज कोणीतरी अपहरून नेला आहे; निःसंशयपणे त्याला काही काळ स्वतःच्या घरात ठेवले गेले आहे।

Verse 5

तस्याप्यंतं स वै कर्त्ता महावीर्यो महाबलः । स त्वामभ्येष्यते भूप शिवस्य सुतया सह

महावीर्य व महाबल असलेला तो कर्ता त्याचाही अंत करील. हे भूप, तो शिवाच्या कन्येसह तुझ्याकडे येईल.

Verse 6

इंद्रोपेंद्रसमः पुत्रो भविष्यति स्वतेजसा । इंद्रत्वं भोक्ष्यते सोऽपि निजैश्च पुण्यकर्मभिः

स्वतेजाने तुझा पुत्र इंद्र व उपेंद्रासमान होईल; आणि स्वतःच्या पुण्यकर्मांनी तोही इंद्रपदाचे राज्य भोगील.

Verse 7

एवमाभाष्य राजानमायुं देवर्षिसत्तमः । जगाम सहसा तस्य पश्यतः सानुगस्य ह

अशा रीतीने राजा आयूला संबोधून देवर्षींमध्ये श्रेष्ठ तो ऋषी, राजा व त्याच्या अनुचरांच्या पाहता पाहता, सहसा निघून गेला.

Verse 8

गते तस्मिन्महाभागे नारदे देवसंमिते । आयुरागत्य तां राज्ञीं तत्सर्वं विन्यवेदयत्

देवसम मान्य असा महाभाग नारद निघून गेल्यावर आयुस येऊन त्या राणीला सर्व वृत्तांत यथावत् सांगून गेला।

Verse 9

दत्तात्रेयेण यो दत्तः पुत्रो देववरोत्तमः । स वै राज्ञि कुशल्यास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः

दत्तात्रेयांनी दिलेला तो देवश्रेष्ठ पुत्र, केवळ विष्णूच्या प्रसादानेच राणी कौशल्येला प्राप्त झाला।

Verse 10

येनाप्यसौ हृतः पुत्रः सगुणो मे वरानने । शिरस्तस्य गृहीत्वा तु पुनरेवागमिष्यति

हे वरानने! ज्याने माझा सद्गुणी पुत्र हरण केला आहे, तो त्याचे शिर घेऊन पुन्हा परत येईल।

Verse 11

इत्याह नारदो भद्रे मा कृथाः शोकमेव च । त्यज चैनं महामोहं कार्यधर्मविनाशनम्

नारद म्हणाले—“भद्रे, शोक करू नकोस; कार्य आणि धर्म यांचा नाश करणारा हा महामोह सोडून दे।”

Verse 12

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैवं राज्ञी इंदुमती ततः । हर्षेणापि समाविष्टा पुत्रस्यागमनं प्रति

पतीचे असे वचन ऐकून राणी इंदुमती पुत्राच्या आगमनाच्या आशेने हर्षाने भरून गेली।

Verse 13

यथोक्तं देवऋषिणा तत्तथैव भविष्यति । दत्तात्रेयेण मे दत्तस्तनपो ह्यजरामरः

देवऋषींनी जसे सांगितले आहे तसेच नक्की घडेल। दत्तात्रेयांनी मला दिलेले तपोबल खरोखर अजर‑अमर आहे।

Verse 14

भविष्यति न संदेहः प्रतिभात्येनमेव हि । इत्येवं चिंतयित्वा तु ननाम द्विजपुंगवम्

हे घडेल—यात संशय नाही; मला तसेच स्पष्ट दिसते. असे विचार करून त्याने श्रेष्ठ द्विजाला नमस्कार केला।

Verse 15

नमोस्तु तस्मै परिसिद्धिदाय अत्रेः सुपुत्राय महात्मने च । यस्य प्रसादेन मया सुपुत्रः प्राप्तः सुधीरः सुगुणः सुपुण्यः

अत्रींच्या त्या महात्मा सुपुत्राला, परिपूर्ण सिद्धी देणाऱ्यास नमस्कार असो। ज्यांच्या कृपेने मला सुबुद्ध, सद्गुणी व परम पुण्यवान सुपुत्र प्राप्त झाला।

Verse 16

एवमुक्त्वा तु सा देवी विरराम सुदुःखिता । आगमिष्यंतमाज्ञाय नहुषं तनयं पुनः

असे बोलून ती देवी अतिशय दुःखी होऊन शांत झाली। आपला पुत्र नहुष पुन्हा येणार आहे हे जाणून.

Verse 107

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीपद्मपुराणातील भूमिखंडात—वेनोपाख्यान, गुरुतीर्थमाहात्म्य, च्यवनचरित्र व नहुषाख्यान यांच्या अंतर्गत—सातोत्तर शततम (१०७ वा) अध्याय समाप्त झाला।