सेतूचे माहात्म्य ऐकून मोहिनी रेवा़/नर्मदेच्या तीर्थांचा संक्षिप्त पण सर्वांगपूर्ण वृत्तांत विचारते. वसू दोन्ही तीरांवर पसरलेल्या चारशे तीर्थांचा ‘समूह’, तीरनिहाय संख्या आणि रेवा़चा सागर-संगम याचे विशेषत्व सांगतो. पुढे फलनकाशा—ओंकार क्षेत्राच्या दोन कोस परिघात ‘साडेतीन कोटी’ पुण्य, कपिला-संगम व अशोकवन यांची महातीर्थ-तुल्य महिमा, आणि अनेक स्थळी शतगुण, सहस्रगुण, दशसहस्रगुण इ. वाढत्या फलांचा क्रम येतो. १०८ इत्यादी निश्चित संख्यांचे संगम, प्रमुख शैव लिंगस्थाने व ‘स्वर्णतीर्थे’ यांची यादी दिली जाते. शेवटी शैव, वैष्णव, शाक्त, मातृका, ब्रह्म-संबंधी व क्षेत्रपाल परंपरेनुसार तीर्थवर्गीकरण आणि सिद्धांत—नर्मदेचे पुण्य दर्शनमात्राने मिळते; या माहात्म्याचे श्रवण-पठण-लेखन पाप नष्ट करून घरांचे रक्षण व समृद्धी देते।
No shlokas available for this adhyaya yet.
The text treats Omkāra as a kṣetra with spatially bounded sanctity, using radius language to formalize pilgrimage jurisdiction and ritual potency—turning geography into a measurable dharma-field where merit is said to pervade ‘in all directions’ within a specified range.
The comparison establishes a hierarchy of accessibility and immediacy of purification: Gaṅgā emphasizes immersion, Sarasvatī and Yamunā specify delayed efficacy, while Narmadā is uniquely praised as granting merit through mere darśana—supporting the Uttara-bhāga’s pilgrimage theology.
They function as canonical and rhetorical quantifiers: 108 signals completeness in tīrtha/saṅgama enumeration; ‘crore’ magnifies sacred density; and ‘three and a half crores’ frames the Narmadā-kṣetra as cosmically saturated, aligning ritual geography with Purāṇic scale.