मोहिनी वसूस विचारते—इंद्रद्युम्नाने पूर्वी पवित्र प्रतिमा कशा घडवल्या आणि कोणत्या विधीने माधव प्रसन्न झाला (१–३)। वसू सांगतो की बांधकामानंतर पूज्य विग्रह न मिळाल्याने राजाला तीव्र चिंता झाली; झोप येईना, राजभोगांतही रस उरला नाही (४–६)। विष्णूच्या मूर्ती दगड/लाकूड/धातूच्या असू शकतात, पण शास्त्रोक्त लक्षणांनी युक्त असतील तेव्हाच मान्य; म्हणून राजा तशी प्रतिमा स्थापण्याचा निश्चय करतो (७–८)। पाञ्चरात्र-पूजा करून तो दीर्घ स्तोत्र म्हणतो—मोक्षदाता वासुदेव, संकर्षण-प्रद्युम्न-अनिरुद्ध, नारायण आणि नरसिंह-वराहादी अवतारांना नमस्कार (९–१९)। हरि सर्व भेदांपलीकडे एकच आहे असे सांगून तो चतुर्भुज ध्यानरूपाचे वर्णन करतो (२०–३०)। पुढे स्तुती शरणागती होते—जीवाचे पुनर्जन्म, कर्मबंधन, नरक-स्वर्ग आणि संसाराची अस्थिरता वर्णून उद्धार व प्रत्येक जन्मी अढळ भक्ती मागतो; पश्चात्ताप करून पूजांगांची पूर्तता करतो (३१–६८)।
No shlokas available for this adhyaya yet.
The chapter distinguishes mere material form from ritually valid embodiment: stone/wood/metal icons become ‘fit for Viṣṇu’ only when marked by prescribed characteristics (lakṣaṇas), implying conformity to śāstric iconography and consecratory intent rather than arbitrary craftsmanship.
Indradyumna’s worship is explicitly said to follow the Pañcarātra procedure, after which he offers a comprehensive stotra; together they present a paired method: correct ritual protocol (vidhi) plus devotional surrender (bhakti/śaraṇāgati).
It affirms that worship-related distinctions (vyūhas, avatāras, divine categories) are conventionally spoken for practice, while in highest truth Hari remains non-dual, beyond real division—allowing both icon worship and metaphysical unity to coexist.