इत्येते त्वत्रयः प्रोक्ता मन्त्रकृत्षण्महर्षयः वसिष्ठश्चैव शक्तिश्च तृतीयश्च पराशरः //
ityete tvatrayaḥ proktā mantrakṛtṣaṇmaharṣayaḥ vasiṣṭhaścaiva śaktiśca tṛtīyaśca parāśaraḥ //
अशा रीतीने येथे हे तीन महर्षी मंत्ररचयिता म्हणून सांगितले आहेत—वसिष्ठ, शक्ती आणि तिसरा पराशर।
This verse does not describe pralaya; it identifies a lineage of mantra-composing sages, emphasizing preservation of sacred knowledge across generations.
By naming authoritative mantra-seers, it points kings and householders toward legitimate Vedic transmission (paramparā) for rites, counsel, and dharmic governance grounded in recognized sages.
The direct focus is ritual authority: it credits specific ṛṣis as mantra-composers, implying that correct ritual performance should rely on mantras preserved through such sanctioned lineages (useful when sourcing mantras for consecrations and ceremonies).