Shloka 37
Adhyaya 22 — Kuvalayashva’s Death through Daitya-Deceit and Madalasa’s Self-Immolation
नासौ शोच्यो न चैवेयं नाहं तज्जननी न च ।
त्यजता ब्राह्मणार्त्थाय प्राणान् सर्वे स्म तारिताः ॥
nāsau śocyo na caiv eyaṃ nāhaṃ taj-jananī na ca |
tyajatā brāhmaṇārthāya prāṇān sarve sma tāritāḥ ||
तो शोक करण्यास योग्य नाही, तीही नाही; मीही शोकास पात्र नाही, आणि शोकाच्या अर्थाने मी त्याची माता नाही. ब्राह्मणाच्या हितासाठी त्याने प्राणत्याग केला; त्यामुळे आम्हा सर्वांचा उद्धार झाला आहे.
{ "primaryRasa": "vira", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse teaches that death aligned with dharma—specifically, sacrifice for the protection/service of a brāhmaṇa—transmutes grief into a sense of collective uplift and merit.
Not pañcalakṣaṇa; it is dharma-ācāra and narrative exemplum.
‘Saving all’ points to the radiating effect of a single dharmic act: inner renunciation (tyāga) is portrayed as redeeming not only the agent but also the relational field around them.