Adhyaya 17 — The Birth of Atri’s Three Sons: Soma, Dattatreya, and Durvasa
तुष्टेन विष्णुना जज्ञे दत्तात्रेयो महात्मना ।
स्वशरीरात् समुत्पाद्य सत्त्वोद्रिक्तो द्विजात्तमः ॥
tuṣṭena viṣṇunā jajñe dattātreyo mahātmanā |
svaśarīrāt samutpādya sattvodrikto dvijāttamaḥ ||
महात्मा विष्णू प्रसन्न झाल्यावर दत्तात्रेय उत्पन्न झाले—स्वदेहातूनच प्रकट. ते उत्तम द्विज आणि सत्त्वप्रधान होते.
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Divinity responds to devotion/merit (‘tuṣṭa’), yielding a teacher-figure marked by sattva—clarity, restraint, and wisdom. The verse frames spiritual authority as grounded in purity (sattva) rather than mere birth.
Vaṃśānucarita: narrative of notable persons in lineages; also touches on pratisarga-style divine manifestation (avatāra-like emergence).
‘From his own body’ suggests non-duality of source and manifestation: the guru-principle (Dattātreya) emerges as an embodied condensation of Viṣṇu’s sattvic power.