Shloka 1
हम (_) ऑन आा5ह अष्टाधिकांत्रेशततमो< ध्याय: कर्णका जन्म, कुन्तीका उसे पिटारीमें रखकर जलमें बहा देना और विलाप करना वैशग्पायन उवाच ततो गर्भ: समभवत् पृथाया: पृथिवीपते । शुक्ले दशोत्तरे पक्षे तारापतिरिवाम्बरे,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन! इस प्रकार आकाशमें जैसे चन्द्रमाका उदय होता है, उसी प्रकार ग्यारहवें मासके- शुक्लपक्षकी प्रतिपदाको कुन्तीके उदरमें भगवान् सूर्यके द्वारा गर्भ स्थापित हुआ
Vaiśaṃpāyana uvāca | tato garbhaḥ samabhavat pṛthāyāḥ pṛthivīpate | śukle daśottare pakṣe tārāpatir ivāmbare ||
वैशंपायन म्हणाले—हे पृथ्वीपते! तेव्हा पृथेच्या उदरी गर्भ उत्पन्न झाला. शुक्लपक्षातील अकराव्या दिवशी तो आकाशातील तारापती चंद्राच्या उदयाप्रमाणे प्रकट झाला.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames an extraordinary conception in dignified, cosmic imagery, suggesting that events shaping lineage and destiny can arise through forces beyond ordinary human control; it invites reflection on responsibility and dharma when confronted with unforeseen consequences.
Vaiśaṃpāyana narrates to the king that Kuntī (Pṛthā) becomes pregnant; the moment is described poetically as resembling the Moon’s rise in the sky on the eleventh day of the bright fortnight, introducing the episode that leads to Karṇa’s birth.