Shloka 27
भीष्मद्रोणयोर्दुर्योधनं प्रति शान्त्युपदेशः | Bhīṣma and Droṇa’s Counsel to Duryodhana for Pacification
“तात! भगवान् श्रीकृष्णको मध्यस्थ बनाकर अब शान्ति धारण करो। मैं तुम्हारे लिये यही समयोचित कर्तव्य मानता हूँ। दुर्योधन! तुम मेरी इस आज्ञाका उल्लंघन न करो ।। शमं चेद् याचमान त्वं प्रत्याख्यास्यसि केशवम् | त्वदर्थमभिजल्पन्तं न तवास्त्यपराभव:,“यदि तुम शान्तिके लिये प्रार्थना करनेवाले भगवान् श्रीकृष्णका जो तुम्हारे हितकी बात बता रहे हैं, तिरस्कार करोगे--इनकी आज्ञा नहीं मानोगे तो तुम्हारा पराभव हुए बिना नहीं रह सकता”
tāta! bhagavān śrīkṛṣṇako madhyastha banākara aba śānti dhāraṇa karo. ahaṃ tumhāre liye yahī samayocita kartavya mānatā hūṃ. duryodhana! tuma merī isa ājñākā ullanghana na karo. || śamaṃ ced yācamānas tvaṃ pratyākhyāsyasi keśavam | tvadartham abhijalpantaṃ na tavāsty aparābhavaḥ ||
वैशंपायन म्हणाला—तात, भगवान श्रीकृष्णांना मध्यस्थ करून आता शांती स्वीकार. हेच तुझे समयोचित कर्तव्य आहे असे मला वाटते. दुर्योधन, माझी आज्ञा मोडू नकोस. शांतीची याचना करणारा, तुझ्याच हिताचे बोलणारा केशव तू जर नाकारशील, तर तुझ्यासाठी पराभवावाचून दुसरा परिणाम नाही.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Timely acceptance of wise mediation and peace is a dharmic duty; rejecting well-intentioned counsel—especially from a righteous mediator like Kṛṣṇa—invites inevitable ruin born of obstinacy and pride.
In Udyoga Parva’s lead-up to war, Vaiśampāyana reports an admonition to Duryodhana: let Kṛṣṇa act as mediator and accept peace; if Duryodhana spurns Kṛṣṇa’s peace-plea made for his own good, defeat will be unavoidable.