Shloka 14
ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
उनके (पुत्रोंमेंसे) दो पुत्र नरश्रेष्ठ पूरु और यदु उस कुलमें अभ्युदयशील थे। उन्हीं दोनोंसे नहुषपुत्र ययाति इस लोक और परलोकमें भी प्रतिष्ठित हुए ।। महीपते नरपतिर्ययाति: स्वर्गमास्थित: । महर्षिकल्पो नृपति: स्वर्गाग्रयफलभुग् विभु:,राजन! महाराज ययाति महर्षियोंके समान पुण्यात्मा एवं तपस्वी थे। वे स्वर्गमें जाकर वहाँके श्रेष्ठ फलका उपभोग करने लगे
māhīpate narapatir yayātiḥ svargam āsthitaḥ | maharṣikalpo nṛpatiḥ svargāgryaphalabhug vibhuḥ ||
राजन्, त्या कुलात नरश्रेष्ठ पूरु आणि यदु हे दोन पुत्र अत्यंत अभ्युदयशील झाले. त्यांच्याच योगे नहुषपुत्र महाराज ययाति या लोकात आणि परलोकातही प्रतिष्ठित झाले. हे महीपते, नरपति ययाति स्वर्गास जाऊन तेथे महर्षिसमान पुण्यात्मा व तपस्वी, महान् विभूतीचा राजा होऊन स्वर्गातील श्रेष्ठ फळांचा उपभोग घेऊ लागले।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse links royal greatness with inner discipline: a king who is righteous and austere gains enduring honor and the ‘fruits’ of merit, even in the afterlife. It emphasizes karma-phala—ethical conduct and tapas mature into elevated states and recognition.
Nārada is describing King Yayāti’s exalted status after death: he has reached heaven and enjoys its highest rewards, being portrayed as seer-like in virtue and ascetic power.