Shloka 273
Yudhiṣṭhira’s Remorse and Vyāsa’s Teaching on Impermanence (Śoka-nivāraṇa)
मैवमित्यब्रवीद् व्यासो निगृहाय मुनिसत्तम: । वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! अपने बन्धु-जनोंके शोकसे विह्बल होकर युधिष्ठिरको ऐसी बातें करते देख मुनिवर व्यासजीने उन्हें रोककर कहा--“नहीं, ऐसा नहीं हो सकता”
māivam ity abravīd vyāso nigṛhāya munisattamaḥ |
वैशंपायन म्हणाला— जनमेजया! आपल्या बंधुजनांच्या शोकाने व्याकुळ झालेल्या युधिष्ठिराला अशा प्रकारे बोलताना पाहून, मुनिश्रेष्ठ व्यासांनी त्यांना आवरून म्हणाले—“नाही, असे होऊ शकत नाही.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in intense sorrow, one should not be carried away into harmful conclusions; a wise guide restrains grief-driven speech and redirects the mind toward dharma and steadiness.
After the war, Yudhiṣṭhira, shaken by grief for slain relatives, speaks despairingly; Vyāsa intervenes, checks him, and firmly rejects his line of thought—setting up further instruction in the Śānti discourse.