Shloka 15
सौप्तिकपर्व — धृष्टद्युम्नसारथिवृत्तान्तः
Report of the Night Raid and Yudhiṣṭhira’s Lament
कर्णिनालीकरदंष्टस्य खड्गजिह्डस्य संयुगे । चापव्यात्तस्य रौद्रस्य ज्यातलस्वननादिन:
karṇinālīkaradaṁṣṭasya khaḍgajihvasya saṁyuge | cāpavyāttasya raudrasya jyātalasvananādinaḥ ||
रणांगणात क्रोधाने भरलेला तो कर्ण मनुष्यमध्ये सिंहासारखा होता। कर्णि व नालीक बाण त्याचे दात, युद्धात उगारलेली तलवार त्याची जिभ; धनुष्य ओढणे म्हणजे जणू त्याचे तोंड उघडणे, आणि प्रत्यंचेची टंकार त्याची गर्जना. त्या भयंकर पुरुषसिंहाच्या हातून जे कधी जिवंत सुटले, तेच माझे हे स्वजन आज असावधानतेमुळे मारले गेले।
सूत उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how negligence (pramāda) can undo even those who survived the greatest dangers: escaping a fearsome warrior in open battle does not guarantee safety if vigilance and discipline are lost afterward.
Sūta narrates a vivid, metaphor-laden portrait of Karṇa as a terrifying battlefield force, then contrasts that past survival with the present tragedy: the speaker’s own relatives, who once escaped Karṇa’s onslaught, have now been killed due to their carelessness.