Shloka 21
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
वैशंपायन म्हणाले—“तो पुरुष माझ्या हातून निःसंशय वध पावेल. राजहो! केशी दैत्याचा वध करणाऱ्या अनंत-पराक्रमी भगवान श्रीकृष्णाची जी पूजा मी केली, ती तुमच्यापैकी ज्यांना सहन होत नाही, त्या सर्व बलवानांच्या मस्तकावर मी हा चरण ठेवला आहे. विचार करूनच मी हे बोललो आहे. ज्याला उत्तर द्यायचे असेल तो समोर यावा. तो माझ्या हातून वधास योग्य आहे; यात संशय नाही.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the gravity of a vowed response to perceived adharma: when honor and moral order are publicly violated, a kṣatriya may declare decisive punishment, yet the broader epic context invites reflection on whether anger and retaliation preserve dharma or deepen conflict.
In the tense atmosphere of the royal assembly, a speaker (reported by Vaiśampāyana) makes an unequivocal declaration that a particular offender is ‘fit to be slain’ and will be killed by him, signaling an escalation toward violence and the breakdown of restraint in the court.