Shloka 20
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
वैशंपायन म्हणाले—“तोच पुरुष माझ्या हातून निःसंशय वधास पात्र होईल. राजहो! केशी दैत्याचा वध करणाऱ्या अनंत-पराक्रमी भगवान श्रीकृष्णाची जी पूजा मी केली, ती तुमच्यापैकी ज्यांना सहन होत नाही, त्या सर्व बलवानांच्या मस्तकावर मी हा चरण ठेवला आहे. विचारपूर्वकच मी हे बोललो आहे. ज्याला उत्तर द्यायचे असेल तो समोर यावा. तो माझ्या हातून वधास योग्य ठरेल; यात संशय नाही.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys the ethical force of a solemn vow: when a grave transgression is perceived, the speaker asserts certainty of punishment, presenting the act of slaying as a determined, duty-aligned consequence rather than a hesitant impulse.
Vaiśampāyana, as narrator, reports a decisive declaration that a particular offender is ‘to be slain’ by the speaker, emphasizing inevitability and removing doubt about the forthcoming retaliation.