राजा भवत्वद्य सुनिर्व॒तो$यं कर्ण रणे नाशयितास्मि बाणै: । इत्येवमुक्त्वा पुनराह पार्थो युधिष्ठिरं धर्मभूतां वरिष्ठम्,“आज ये राजा युधिष्ठिर संतुष्ट हों। मैं रणभूमिमें अपने बाणोंद्वारा कर्णका नाश कर डालूँगा।” यों कहकर अर्जुन पुनः धर्मात्माओंमें श्रेष्ठ युधिष्ठिससे बोले--
sañjaya uvāca |
rājā bhavatv adya sunirvṛto 'yaṃ karṇa raṇe nāśayitāsmi bāṇaiḥ |
ity evam uktvā punar āha pārtho yudhiṣṭhiraṃ dharmabhūtāṃ variṣṭham ||
संजय म्हणाला—“आज राजा युधिष्ठिर पूर्ण संतुष्ट होवोत. मी रणभूमीत माझ्या बाणांनी कर्णाचा नाश करीन.” असे बोलून पार्थ (अर्जुन) धर्मात्म्यांमध्ये श्रेष्ठ युधिष्ठिराला पुन्हा म्हणाला।
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma expressed as steadfast resolve: Arjuna frames the slaying of Karṇa not as personal hatred but as a necessary act to protect the rightful king and restore dharmic order, first seeking to reassure Yudhiṣṭhira’s mind.
Sañjaya reports that Arjuna declares his intention to destroy Karṇa in battle with his arrows, so that King Yudhiṣṭhira may be fully reassured; after making this vow, Arjuna again addresses Yudhiṣṭhira.