Shloka 37
Puruṣottama-yoga
The Discipline of the Supreme Person) — Chapter 15 (Bhagavadgītā
कस्माच्च ते न नमेरन् महात्मन् गरीयसे ब्रह्मणो<प्यादिकर्त्रें । अनन्त देवेश जगन्निवास त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत्,हे महात्मन्! ब्रह्माके भी आदिकर्ता और सबसे बड़े आपके लिये वे कैसे नमस्कार न करें; क्योंकि हे अनन्त! हे देवेश! हे जगन्निवास!* जो सत्ू, असत् और उनसे परे अक्षर अर्थात् सच्चिदानन्दघन ब्रह्म है, वह आप ही हैं+
arjuna uvāca | kasmāc ca te na nameran mahātman garīyase brahmaṇo 'py ādikartre | ananta deveśa jagannivāsa tvam akṣaraṃ sad-asat tat-paraṃ yat ||
हे महात्मन्! ब्रह्म्याच्याही आदिकर्त्या आणि ब्रह्म्याहूनही महान् असलेल्या तुम्हाला ते नमस्कार का करणार नाहीत? हे अनंत! हे देवेश! हे जगन्निवास! जे सत्, असत् आणि त्यांच्याही पलीकडचे अक्षर तत्त्व आहे, ते तुम्हीच आहात.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse affirms the supremacy of the Divine (here Krishna in the universal form) as the imperishable Absolute (akṣara), transcending conceptual opposites like sat (being) and asat (non-being). Ethically, it models reverence and humility: recognizing the highest principle as worthy of universal homage, beyond even the cosmic creator Brahmā.
After witnessing the cosmic, awe-inspiring universal form, Arjuna responds with worshipful praise. He explains that all beings naturally bow to Krishna because Krishna is the Infinite Lord, the refuge of the universe, and the ultimate reality surpassing even Brahmā’s status as creator.