Shloka 46
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
दिवि श्रेष्ठो हि भगवान् हरिनारायण: प्रभु: । वन्दितो हि स वन्देत मानितो मानयीत च । अहहितश्चाहयेन्नित्यं पूजित: प्रतिपूजयेत्
divi śreṣṭho hi bhagavān harinārāyaṇaḥ prabhuḥ | vandito hi sa vandeta mānito mānayīta ca | ahahitaś cāhayen nityaṃ pūjitaḥ pratipūjayet |
देवलोकात भगवान् हरि-नारायण हेच श्रेष्ठ प्रभू आहेत. जो त्यांची वंदना करतो, त्याची तेही वंदना करतात; जो त्यांचा मान करतो, त्यालाही ते मान देतात. जो त्यांच्या प्रति हितभाव ठेवतो, त्याच्याप्रति ते नित्य हितकारी राहतात; आणि जो त्यांची पूजा करतो, त्याला ते प्रतिपूजेसारखा अनुग्रह देतात—भक्तीला ते तदनुरूप कृपेने प्रत्युत्तर देतात.
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reciprocity in devotion: honoring, praising, and worshipping the Lord is met with corresponding divine favor and regard. It frames bhakti as a relationship in which sincere reverence draws a responsive grace.
Īśvara (the Lord) speaks, declaring Hari-Nārāyaṇa’s supremacy and describing how the Lord responds to human acts of reverence—praise, respect, and worship—by returning honor and benevolence to the devotee.