Shloka 37
कल्मषापहर-कीर्तनम् / Kīrtana for the Removal of Impurity
देवि! ऐसा मनुष्य अपने ही किये हुए कर्मोके फलके अनुसार मनुष्योंमें तथा जाति- बन्धुओंमें नीच समझा जाता है और सब लोग उससे द्वेष रखते हैं ।।
devi! eṣa manuṣyaḥ svayaṃ kṛtakarmaphalānusāreṇa manuṣyeṣu tathā jāti-bandhuṣu nīcaḥ saṃjñāyate, sarve ca lokāḥ tasmin dveṣaṃ kurvanti. aparaḥ sarvabhūtāni dayāvān anupaśyati; maitradṛṣṭiḥ pitṛsamo nirvairo niyatendriyaḥ.
महेश्वर म्हणाले—“देवि! जो मनुष्य असा आचरण करतो, तो आपल्या कर्मांच्या फळानुसार मनुष्यांत आणि आपल्या जाति-बांधवांतही नीच मानला जातो; सर्व लोक त्याचा द्वेष करतात. परंतु याच्या उलट जो सर्व प्राण्यांकडे करुणादृष्टीने पाहतो, सर्वांना मित्र मानतो, सर्वांवर पित्याप्रमाणे स्नेह ठेवतो, कोणाशीही वैर करत नाही आणि इंद्रिये संयमात ठेवतो—जो हात-पाय आवरून कोणत्याही जीवाला न उद्विग्न करतो, न मारतो; ज्याच्यावर सर्व प्राणी विश्वास ठेवतात; जो दोरी, दंड, ढेले किंवा घातक अस्त्र-शस्त्रांनी प्राण्यांना पीडा देत नाही; ज्याची कर्मे कोमल व निर्दोष आहेत आणि जो सदैव दयापरायण असतो—असा पुरुष स्वर्ग प्राप्त करून दिव्य देह धारण करतो आणि तेथील दिव्य भवनांत देवांसारखा आनंदाने निवास करतो.”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts two moral types: one whose harmful conduct makes him despised even by his own kin, and the compassionate, non-violent, self-restrained person who treats all beings as friends and earns trust; such virtue leads to heavenly attainment.
Śrī Maheśvara instructs Devī by describing the social and spiritual consequences of behavior: cruelty and hostility bring disgrace and hatred, while mercy, harmlessness, and restraint bring esteem and the reward of Svarga with a divine mode of existence.