Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
सो<ध्यारोहद् रथवरं तेन च प्रययौ तदा । ततः प्रणेदु: पञ्जाला: प्रह्ृष्ठा: साधु साथ्विति,वह कुमार उसी समय एक श्रेष्ठ रथपर जा चढ़ा, मानो उसके द्वारा युद्धके लिये यात्रा कर रहा हो। यह देखकर पांचालोंको बड़ा हर्ष हुआ और वे जोर-जोरसे बोल उठे, “बहुत अच्छा', “बहुत अच्छा',
तो कुमार तत्क्षणी श्रेष्ठ रथावर आरूढ झाला आणि जणू युद्धयात्रेस निघाला. हे पाहून पाञ्चाल अत्यंत हर्षित झाले आणि मोठ्याने म्हणू लागले—“साधु! साधु!”
ब्राह्मण उवाच