Dakṣa-yajña-bhaṅgaḥ — Dadhīci’s Teaching and the Destruction of Dakṣa’s Sacrifice
यो विष्णुः स स्वयं रुद्रो यो रुद्रः स जनार्दनः / इति मत्वा यजेद् देवं स याति परमां गतिम्
yo viṣṇuḥ sa svayaṃ rudro yo rudraḥ sa janārdanaḥ / iti matvā yajed devaṃ sa yāti paramāṃ gatim
जो विष्णु तोच रुद्र, आणि जो रुद्र तोच जनार्दन—असे जाणून जो देवाची उपासना करतो, तो परम गतीला पोहोचतो।
Narrator (Purāṇic voice) teaching sectarian harmony as Kurma Purana doctrine
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
It points to a single supreme reality expressed as both Viṣṇu and Rudra; realizing this non-sectarian oneness supports liberation as the highest goal.
The verse emphasizes jñāna-based bhakti—right understanding (iti matvā) leading to worship (yajet). In Kurma Purana’s yogic frame, this aligns devotion with discriminative insight, a foundation for liberation-oriented practice.
It declares identity rather than difference: Viṣṇu is Rudra and Rudra is Janārdana, promoting Hari-Hara unity and discouraging divisive sectarianism.