भण्डपुत्रशोकः (Bhaṇḍa’s Lament for His Sons) — Lalitopākhyāna Episode
हा हतो ऽस्मि विपन्नो ऽस्मि मन्दभाग्यो ऽस्मि पुत्रकाः / इति शोकात्स पर्यस्यन्प्रलपन्मुक्तमूर्धजः / मूर्च्छया लुप्तहृदयो निष्पपात नुपासनात्
hā hato 'smi vipanno 'smi mandabhāgyo 'smi putrakāḥ / iti śokātsa paryasyanpralapanmuktamūrdhajaḥ / mūrcchayā luptahṛdayo niṣpapāta nupāsanāt
‘हाय! मी मारला गेलो, मी संकटात पडलो, मी मंदभाग्य आहे, रे पुत्रांनो!’—असा शोकाने व्याकुळ होऊन लोळत, विलाप करत, विस्कटलेल्या केसांनी तो मूर्छित होऊन आसनावरून खाली पडला।