Amṛta-Manthana and Lalitā’s Mohinī Intervention
Amṛtamanthana-Prasaṅga
उमापि तं समोवेक्ष्य धावन्तं चात्मनः प्रियम् / स्वात्मानं स्वात्मर्सोन्दर्यं निन्दन्ती चातिविस्मिता / तस्थाववाङ्मुखी तूष्णीं लज्जासूयासमन्विता
umāpi taṃ samovekṣya dhāvantaṃ cātmanaḥ priyam / svātmānaṃ svātmarsondaryaṃ nindantī cātivismitā / tasthāvavāṅmukhī tūṣṇīṃ lajjāsūyāsamanvitā
उमेनेही आपला प्रिय धावताना पाहिला; अतिविस्मित होऊन तिने स्वतःला व स्वतःच्या सौंदर्याला दोष देऊ लागली। मग लज्जा व असूया यांनी युक्त होऊन, मुख खाली घालून ती मौन उभी राहिली।