Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 22
Vṛtrāsura Rebukes Indra; Heroic Combat and the Asura’s Pure Devotional Prayers
पुंसां किलैकान्तधियां स्वकानां या: सम्पदो दिवि भूमौ रसायाम् । न राति यद्द्वेष उद्वेग आधि- र्मद: कलिर्व्यसनं सम्प्रयास: ॥ २२ ॥
puṁsāṁ kilaikānta-dhiyāṁ svakānāṁ yāḥ sampado divi bhūmau rasāyām na rāti yad dveṣa udvega ādhir madaḥ kalir vyasanaṁ samprayāsaḥ
जे पुरुष एकनिष्ठ बुद्धीने भगवंताच्या चरणकमळांना शरण जातात व त्यांचेच स्मरण करतात, त्यांना प्रभू आपले मानून सेवक म्हणून स्वीकारतात. पण स्वर्ग, पृथ्वी व पाताळातील झगमगती संपत्ती तो अशा भक्तांना देत नाही; कारण त्या ऐश्वर्यामुळे वैर, चिंता, मनोव्यथा, मद, कलह व आपत्ती वाढतात, त्यांची वाढ व रक्षा करण्यासाठी मोठा परिश्रम लागतो आणि नष्ट झाल्यावर तीव्र दुःख होते.
In Bhagavad-gītā (4.11) the Lord says:
FAQs
This verse says that worldly and heavenly opulences are not a true blessing for one-pointed devotees, because such prosperity tends to produce envy, agitation, anxiety, pride, quarrel, misfortune, and exhausting struggle.
While facing Indra in battle, Vṛtrāsura reveals the mood of a pure devotee: he is not tempted by celestial gains or power, and he highlights how material ‘success’ often entangles the mind in conflict and distress.
Use success and resources without obsession—reduce comparison and rivalry, keep spiritual priorities first, and notice how envy, anxiety, and constant striving decrease when devotion becomes the central aim.