Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 50
Nārada’s Instructions: Śrāddha, True Dharma, Contentment, Yoga, and Devotion-Centered Renunciation
द्रव्यसूक्ष्मविपाकश्च धूमो रात्रिरपक्षय: । अयनं दक्षिणं सोमो दर्श ओषधिवीरुध: ॥ ५० ॥ अन्नं रेत इति क्ष्मेश पितृयानं पुनर्भव: । एकैकश्येनानुपूर्वं भूत्वा भूत्वेह जायते ॥ ५१ ॥
dravya-sūkṣma-vipākaś ca dhūmo rātrir apakṣayaḥ ayanaṁ dakṣiṇaṁ somo darśa oṣadhi-vīrudhaḥ
हे राजा युधिष्ठिर! यज्ञात घृत व यव-तिळादी अन्नाची आहुती दिली असता त्याचा सूक्ष्म परिणाम धूर होऊन धूम, रात्रि, कृष्णपक्ष, दक्षिणायन इत्यादी लोकांतून क्रमाने वर नेतो व शेवटी चंद्रलोकास पोहोचवितो। नंतर यज्ञकर्ता पुन्हा खाली येऊन पृथ्वीवर औषधी, वेल, भाजी व धान्यरूपाने होतो; ते खाल्ले जाऊन रेत बनते व स्त्रीदेहात प्रवेश करून पुन्हा पुन्हा जन्म घडविते।
This is explained in Bhagavad-gītā (9.21) :
FAQs
This verse outlines the Pitṛyāna sequence after death—smoke, night, the dark fortnight, the sun’s southern course, the moon, the new-moon day—leading to rebirth through vegetation and food.
Parīkṣit was preparing for death and liberation; Śukadeva taught him how karmic routes bind the soul to repeated birth, contrasting them with the liberating path of devotion.
It encourages detachment from karma-based goals and motivates steady bhakti—hearing and chanting—so one does not return to repeated rebirth.