Shloka 22
Arjuna’s Lament, the End of the Yadus, and the Pāṇḍavas’ Departure
राजंस्त्वयानुपृष्टानां सुहृदां न: सुहृत्पुरे । विप्रशापविमूढानां निघ्नतां मुष्टिभिर्मिथ: ॥ २२ ॥ वारुणीं मदिरां पीत्वा मदोन्मथितचेतसाम् । अजानतामिवान्योन्यं चतु:पञ्चावशेषिता: ॥ २३ ॥
rājaṁs tvayānupṛṣṭānāṁ suhṛdāṁ naḥ suhṛt-pure vipra-śāpa-vimūḍhānāṁ nighnatāṁ muṣṭibhir mithaḥ
हे राजन्! द्वारकेत आमच्या सुहृदांबांधवांविषयी तुम्ही विचारले, म्हणून सांगतो. ब्राह्मणांच्या शापाने भ्रमित होऊन त्यांनी कुजलेल्या तांदळापासून बनलेली वारुणी मदिरा प्यायली; मदाने उन्मत्त होऊन एकमेकांना ओळखू न शकता काठ्यांनी परस्परांना मारले, आणि आता फक्त चार-पाचच उरले आहेत.
FAQs
It states that the Yadavas, bewildered due to a brāhmaṇa’s curse, ended up striking and killing one another in Dvārakā.
Because Parīkṣit asked about the fate of the Lord’s associates in Dvārakā, and the curse explains the immediate cause behind their mutual destruction.
It cautions that arrogance and offense toward saintly persons can cloud judgment and lead even strong communities into self-destruction.