Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 38
Avadhūta’s Teachers: Python, Ocean, Moth, Bee, Elephant, Deer, Fish—and Piṅgalā’s Song of Detachment
मैवं स्युर्मन्दभाग्याया: क्लेशा निर्वेदहेतव: । येनानुबन्धं निर्हृत्य पुरुष: शममृच्छति ॥ ३८ ॥
maivaṁ syur manda-bhāgyāyāḥ kleśā nirveda-hetavaḥ yenānubandhaṁ nirhṛtya puruṣaḥ śamam ṛcchati
क्लेश फक्त मंदभाग्याच्या वाट्याला वैराग्याचे कारण ठरतात असे नाही. ज्यामुळे आसक्तीचा बंध तुटून पुरुष शांतीला पोहोचतो, ते दुःखही कल्याणकारीच. माझ्या मोठ्या दुःखामुळे वैराग्य जागे झाले; मग मी अभागी कशी? ही तर प्रभूची कृपा—ते माझ्यावर प्रसन्न आहेत.
FAQs
This verse explains that suffering becomes spiritually useful only when it produces detachment; then one can uproot material entanglement and attain peace.
Pingalā’s experience shows how disappointment in worldly hope can transform into nirveda (disenchantment), becoming a gateway to inner peace and spiritual clarity.
Use setbacks to reduce dependence on external validation and sense enjoyment; consciously cut the habits and attachments that bind the mind, and cultivate steady spiritual practice for lasting peace.