Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 31
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भिर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥
bibhrac catur-bhujaṁ rūpaṁ bhrājiṣṇu prabhayā svayā diśo vitimirāḥ kurvan vidhūma iva pāvakaḥ
भगवान आपल्या तेजाने उजळणारे चतुर्भुज रूप धारण करून होते; धूररहित अग्नीप्रमाणे त्यांच्या प्रभेने सर्व दिशांचा अंधार नाहीसा केला. वक्षस्थळी श्रीवत्सचिन्ह, देह घनश्याम मेघवर्ण, आणि वितळलेल्या सुवर्णासारखा तेज; रेशमी वस्त्रयुगुलाने ते सुशोभित होते. कमलमुखावर सुंदर हास्य, नील केशरचना, कमलासारखे रम्य नेत्र, आणि मकराकृती कुंडले झळकत होती. कटिबंध, यज्ञोपवीत, मुकुट, कडे व अंगद, कौस्तुभमणी, हार, नूपुर व राजचिन्हांनी ते विभूषित होते. वनमालेने वेढलेले अंग आणि मूर्तिमान निजायुधांनी परिवृत होऊन ते आसनस्थ झाले; उजव्या मांडीवर डावा पाय ठेवला, ज्याचा तळवा कमललाल होता.