Shloka 35
Brahmā’s Prayers to Lord Kṛṣṇa (Brahmā-stuti) and the Restoration of Vraja’s Lunch Pastime
एषां घोषनिवासिनामुत भवान् किं देव रातेति न- श्चेतो विश्वफलात् फलं त्वदपरं कुत्राप्ययन् मुह्यति । सद्वेषादिव पूतनापि सकुला त्वामेव देवापिता यद्धामार्थसुहृत्प्रियात्मतनयप्राणाशयास्त्वत्कृते ॥ ३५ ॥
eṣāṁ ghoṣa-nivāsinām uta bhavān kiṁ deva rāteti naś ceto viśva-phalāt phalaṁ tvad-aparaṁ kutrāpy ayan muhyati sad-veṣād iva pūtanāpi sa-kulā tvām eva devāpitā yad-dhāmārtha-suhṛt-priyātma-tanaya-prāṇāśayās tvat-kṛte
हे देवा! व्रजातील गोपवस्तीतील लोकांना तूच सर्व वरांचे परम फळ देतोस; तुझ्यावाचून दुसरे कोणते फळ कुठे मिळेल—असा विचार करताच माझे चित्त गोंधळते. पूतनाही भक्ताचा वेष घेऊन तुलाच प्राप्त झाली; मग ज्यांनी घर, धन, मित्र, प्रियजन, देह, संतती, प्राण व हृदय सर्वस्व तुझ्यासाठी अर्पिले आहे, त्या व्रजभक्तांना तू आणखी काय देणार?
FAQs
This verse says their hearts do not seek any result apart from Kṛṣṇa Himself; for them He is everything—home, wealth, friend, beloved, self, child, life, and refuge—showing the pinnacle of exclusive devotion (ananya-bhakti).
Brahmā highlights Kṛṣṇa’s astonishing mercy: even Pūtanā, who came with harmful intent, attained a motherly position by His acceptance—so the reward for the loving Vrajavāsīs is beyond measure.
Make devotion single-pointed: instead of chasing many “fruits” (status, control, recognition), center life on remembrance and service to God as the primary goal and shelter.