Shloka 20
Gajendra’s Prayers and the Appearance of Lord Hari
Gajendra-stuti and Hari-darśana
एकान्तिनो यस्य न कञ्चनार्थं वाञ्छन्ति ये वै भगवत्प्रपन्ना: । अत्यद्भुतं तच्चरितं सुमङ्गलं गायन्त आनन्दसमुद्रमग्ना: ॥ २० ॥ तमक्षरं ब्रह्म परं परेश- मव्यक्तमाध्यात्मिकयोगगम्यम् । अतीन्द्रियं सूक्ष्ममिवातिदूर- मनन्तमाद्यं परिपूर्णमीडे ॥ २१ ॥
ekāntino yasya na kañcanārthaṁ vāñchanti ye vai bhagavat-prapannāḥ aty-adbhutaṁ tac-caritaṁ sumaṅgalaṁ gāyanta ānanda-samudra-magnāḥ
जे एकान्त भक्त भगवंताला शरण जाऊन कोणतीही भौतिक इच्छा करत नाहीत, ते त्याच्या अत्यद्भुत व परम मंगल लीलांचे श्रवण-कीर्तन करत आनंदसमुद्रात निमग्न राहतात. मी त्या अक्षर परब्रह्म, परमेश्वर, अव्यक्त, केवळ भक्तियोगाने प्राप्त, इंद्रियांपलीकडील, अतिसूक्ष्म व जणू दूरस्थ, अनंत, आदिकारण व सर्वपूर्ण भगवानास नमस्कार करतो।
anyābhilāṣitā-śūnyaṁ
FAQs
This verse highlights that true surrendered devotees are one-pointed (ekāntinaḥ), seek no separate material gain, and naturally glorify the Lord’s auspicious pastimes while absorbed in spiritual bliss.
In his prayerful surrender, Gajendra contrasts pure devotion with bargaining for benefits—showing that genuine refuge in Bhagavān is characterized by selfless love and constant glorification.
Practice single-minded devotion by reducing “transactional” prayer, and cultivate daily kīrtana/recitation of the Lord’s deeds—letting remembrance and gratitude become the main goal.