Shloka 57
उपसंहारः, वैष्णवपुराण-प्रशंसा, फलश्रुति, परम्परा-प्रवहः (पाठ-श्रवण-फलम्)
यज्ञैर् यज्ञविदो यजन्ति सततं यज्ञेश्वरं कर्मिणो यं यं ब्रह्ममयं परापरपरं ध्यायन्ति च ज्ञानिनः यं संप्राप्य न जायते न म्रियते नो वर्धते हीयते नैवासन् न च सद् भवत्य् अति ततः किं वा हरेः श्रूयताम्
yajñair yajñavido yajanti satataṃ yajñeśvaraṃ karmiṇo yaṃ yaṃ brahmamayaṃ parāparaparaṃ dhyāyanti ca jñāninaḥ yaṃ saṃprāpya na jāyate na mriyate no vardhate hīyate naivāsan na ca sad bhavaty ati tataḥ kiṃ vā hareḥ śrūyatām
യജ്ഞവിദരായ കർമികൾ യജ്ഞങ്ങളാൽ നിരന്തരം യജ്ഞേശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നു; ജ്ഞാനികൾ അവനെ ബ്രഹ്മമയൻ, പരാ-അപരങ്ങളെയും അതിക്രമിച്ച പരമതത്ത്വം എന്നു ധ്യാനിക്കുന്നു. അവനെ പ്രാപിച്ചാൽ ജനനം ഇല്ല, മരണം ഇല്ല, വർദ്ധന ഇല്ല, ക്ഷയം ഇല്ല; അവൻ വെറും ‘അസത്’ അല്ല, വെറും ‘സത്’യും അല്ല—ഇവയെല്ലാം അതീതൻ. പിന്നെ ഹരിയെക്കുറിച്ച് കൂടി എന്ത് കേൾക്കണം?
Sage Parāśara (teaching Maitreya)
FAQs
This verse identifies Vishnu as Yajñeśvara—the presiding Lord and inner reality of all sacrifice—showing that yajña ultimately culminates in worship of Hari, not merely in ritual outcomes.
Parāśara says that upon attaining Vishnu one is freed from the cycle of change—no birth, no death, no increase or decline—indicating moksha as union/attainment of the Supreme Reality.
Vishnu is presented as Para Brahman who transcends even the categories of ‘being’ and ‘non-being,’ while still being the object of both ritual worship (karma) and contemplative realization (jñāna).