Adhyaya 131: Expiation for Chewing the Tooth-stick (Dantakāṣṭha)

Verse 1

अथ दन्तकाष्ठाचर्वणप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ दन्तकाष्ठमचरवित्वा यो हि मामुपसर्पति ॥ पूर्वकालकृतं कर्म तेन चैकेन नश्यति

ഇപ്പോൾ ദന്തകാഷ്ഠം ചവയ്ക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രായശ്ചിത്തം. ശ്രീവരാഹൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ദന്തകാഷ്ഠം ചവയ്ക്കാതെ ആരെങ്കിലും എന്നെ സമീപിച്ചാൽ, ആ ഒരേയൊരു കൃത്യത്താൽ മുൻകാലത്ത് ചെയ്ത കർമ്മം നശിക്കുന്നു।

Verse 2

नारायणवचः श्रुत्वा पृथिवी धर्मसंश्रितः ॥ विष्णुभक्तसुखार्थाय हृषीकेशमुवाच ह

നാരായണന്റെ വചനം കേട്ട്, ധർമ്മത്തിൽ ആശ്രിതയായ പൃഥിവി വിഷ്ണുഭക്തരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഹൃഷീകേശനോട് സംസാരിച്ചു।

Verse 3

धरण्युवाच ॥ सर्वकालकृतं कर्म क्लेशेन महताऽनघ ॥ कथमेकापराधेन सर्वमेव प्रणश्यति ॥

ധരണി പറഞ്ഞു—ഹേ അനഘാ! മഹാ ക്ലേശത്തോടെ ദീർഘകാലം സമ്പാദിച്ച കർമ്മം, ഒരൊറ്റ അപരാധം കൊണ്ടെങ്ങനെ മുഴുവനായി നശിക്കുന്നു?

Verse 4

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु सुन्दरी तत्त्वेन कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ येन चैका पराधेन पूर्वकर्म प्रणश्यति ॥

ശ്രീവരാഹൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ സുന്ദരി, ഹേ അനഘേ, ഞാൻ തത്ത്വമായി പറയുന്നതു ശ്രവിക്ക; ഒരൊറ്റ അപരാധം കൊണ്ടു മുൻകർമ്മം നശിക്കുന്നു.

Verse 5

मनुष्यः किल्बिषी भद्रे कफपित्तसमन्वितः ॥ पूयशोणितसम्पूर्णं दुर्गन्धि मुखमस्य तत् ॥

ഹേ ഭദ്രേ, മനുഷ്യൻ ദോഷംകൊണ്ട് മലിനനാണ്; കഫവും പിത്തവും ചേർന്നവൻ; അവന്റെ വായ് പുഴുവും രക്തവും നിറഞ്ഞതും ദുർഗന്ധമുള്ളതുമാകുന്നു.

Verse 6

तत्सर्वबीजं नश्येत दन्तकाष्ठस्य भक्षणात् ॥ शुद्धिर्भागवती चैव आचारेण विवर्जिता ॥

ദന്തകാഷ്ഠം ഭക്ഷിക്കുന്നതാൽ ആ മുഴുവൻ ‘ബീജം’ നശിക്കുന്നു; ശരിയായ ആചാരം ഇല്ലെങ്കിൽ ഭാഗവതീ ശുദ്ധിയും വിട്ടുപോകുന്നു.

Verse 7

धरण्युवाच ॥ दन्तकाष्ठमखादित्वा यः कर्माणि करोति ते ॥ प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि येन धर्मो न नश्यति ॥

ധരണി അരുളിച്ചെയ്തു—ദന്തകാഷ്ഠം ഭക്ഷിക്കാതെ ആ കർമങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനു, ധർമ്മം നശിക്കാതിരിക്കുവാൻ ഏതു പ്രായശ്ചിത്തമാണെന്ന് എനിക്കു പറയുക.

Verse 8

श्रीवराह उवाच ॥ एवमेतन्महाभागे यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ कथयिष्यामि हीदं ते यथा शुध्यन्ति मानवाः ॥

ശ്രീവരാഹൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാഭാഗേ, നീ എന്നോടു ചോദിച്ചതുപോലെ തന്നെയാണ്; മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ശുദ്ധരാകുന്നു എന്നതു ഞാൻ നിനക്കു വിശദീകരിക്കും.

Verse 9

आकाशशयनं कृत्वा दिनानि द्वे च पञ्च च ॥ अभुक्तदन्तकाष्ठाश्च एवं शुध्यन्ति मानवाः ॥

രണ്ട് ദിവസമോ അഞ്ചുദിവസമോ തുറന്ന ആകാശത്തിന് കീഴിൽ ശയനം ചെയ്ത്, ദന്തകാഷ്ഠം ഉപഭോഗിക്കാതിരുന്നാൽ—ഇങ്ങനെ മനുഷ്യർ ശുദ്ധിയാകുന്നു।

Verse 10

कुतस्तस्यापराधोऽस्ति एवमेव न संशयः ॥

അവന്റെ കാര്യത്തിൽ അപരാധം എങ്ങനെയുണ്ടാകും? അങ്ങനെ തന്നെയാണ്—സംശയമില്ല।

Verse 11

एवं ते कथितं भद्रे दन्तकाष्ठस्य भक्षणम् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥

ഹേ ഭദ്രേ, ദന്തകാഷ്ഠം ഭക്ഷിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നിനക്കു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. ഈ വിധിപ്രകാരം പ്രായശ്ചിത്തം ആചരിക്കുന്നവൻ…