Vamana Purana — Kurukshetra & Prithudaka Tirtha, Shloka 1
Kurukshetra, Pṛthūdaka Tīrtha, and the Marriage of Saṃvaraṇa with Tapatī
इती श्रीवामनपुराणे एकविंशो ऽध्यायः नारद उवाच पुलस्त्य कथ्यतां तावद् देव्या भूयः समुद्भवः महत्कौतूहलं मे ऽद्य विस्तराद् ब्रह्मवित्तम
itī śrīvāmanapurāṇe ekaviṃśo 'dhyāyaḥ nārada uvāca pulastya kathyatāṃ tāvad devyā bhūyaḥ samudbhavaḥ mahatkautūhalaṃ me 'dya vistarād brahmavittama
ഇങ്ങനെ ശ്രീ വാമനപുരാണത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പുലസ്ത്യ, ദേവിയുടെ വീണ്ടും പ്രാദുര്ഭാവം ദയവായി വിവരിക്കൂ. ഇന്ന് എനിക്ക് മഹത്തായ കൗതുകമുണ്ട്; ഹേ ബ്രഹ്മവിദാം ശ്രേഷ്ഠ, വിശദമായി പറയുക.
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse elevates śravaṇa (listening) and inquiry: sincere curiosity about divine manifestations is treated as a worthy pursuit, especially when guided by a realized teacher (‘brahmavittama’).
This is a framing device of Purāṇic transmission (guru-śiṣya/ṛṣi dialogue) that supports all five topics, but itself is not directly sarga/pratisarga etc. It signals narrative sequencing and preservation of tradition.
The colophon and renewed question mark a cyclic pattern: the Goddess ‘arises again’ as needed, reflecting Purāṇic cyclicality (recurrence of divine intervention across ages) and the ongoing relevance of śakti in maintaining dharma.